spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

บทที่ 90 ของขวัญชิ้นเล็กมอบแด่องค์รัชทายาทและองค์ชายสิบสอง

เวลานี้ เฉินหยางยังคงจับตาดูพวกลูกจ้างทำงานอยู่ในห้องครัวด้านหลัง

เนื่องจากวันนี้เตรียมตัวมาค่อนข้างพร้อม เฉินหยางจึงไม่ค่อยได้ลงมือทำเองเท่าใดนัก เพียงแค่คอยดูพวกลูกจ้างวุ่นวายกับการทำงานก็พอแล้ว

จังหวะนั้นเอง ลูกจ้างคนหนึ่งก็เดินเข้ามา แล้วเอ่ยว่า "เถ้าแก่ ด้านบนมีลูกค้าท่านหนึ่งอยากเชิญท่านไปพบขอรับ"

เฉินหยางชะงักไปเล็กน้อย "ลูกค้าแบบใดกัน?"

ลูกจ้างตอบว่า "ไม่ทราบฐานะเหมือนกันขอรับ แต่ดูแล้วสูงศักดิ์มากทีเดียว"

เฉินหยางพยักหน้ารับ ขานตอบคำหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องครัวด้านหลัง มุ่งหน้าขึ้นไปยังชั้นสอง

พวกลูกจ้างที่เฉินหยางหามาเหล่านี้ ไม่ใช่ว่าสุ่มสี่สุ่มห้าหามาหรอกนะ

พวกเขาล้วนหัวไวกันทั้งนั้น

เฉินหยางมักจะคอยกำชับพวกลูกจ้างเหล่านี้อยู่เสมอ ว่าอย่าได้ดูถูกลูกค้าคนใดเด็ดขาด โดยเฉพาะอย่างยิ่งลูกค้าที่ขึ้นไปรับประทานอาหารในห้องส่วนตัวชั้นสอง

ในนครหนานจิง อิ้งเทียนฝู่ แห่งราชวงศ์ต้าหมิงนี้ บรรดาอ๋อง กง และขุนนางผู้มีความดีความชอบเดินกันขวักไขว่ไปทั่ว เพียงแค่สุ่มหยิบก้อนอิฐโยนออกไปสักก้อน ก็สามารถปาโดนขุนนางในราชสำนักตายได้แล้ว

หากมีคนดึงดันจะพบเถ้าแก่ให้ได้ เช่นนั้นคนผู้นี้จะต้องมีฐานะและตำแหน่งที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

เฉินหยางเองก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมากเช่นกัน ว่าสรุปแล้วผู้ใดกันที่อยากจะพบเขา?

แล้วจะพบเขาไปทำไมกัน?

พอมาถึงหน้าห้องส่วนตัวห้องนั้น ในใจของเฉินหยางก็เกิดความรู้สึกชนิดหนึ่งขึ้นมา ว่าบุคคลที่อยู่ด้านในนั้นไม่ธรรมดา

เฉินหยางเลิกม่านเดินเข้าไปดู ก็ถึงกับชะงักงัน

อ่า ที่แท้องค์รัชทายาทจูเปียวก็เสด็จมา!

เฉินหยางรีบทำความเคารพ และเอ่ยคำว่ามิกล้าๆ อย่างต่อเนื่อง

นายท่านผู้นี้คือบุคคลหมายเลขสองแห่งราชวงศ์ต้าหมิงอย่างแท้จริง เฉินหยางจะไม่หวาดหวั่นได้อย่างไร

องค์รัชทายาทจูเปียวโบกพระหัตถ์ "เถ้าแก่เฉิน ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ไม่ต้องมากพิธีหรอก"

เฉินหยางถึงเพิ่งจะยืดตัวยืนตรง แล้วมองเห็นเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่ด้านข้าง

เจ้าหนูคนนี้มีส่วนคล้ายคลึงกับองค์รัชทายาทจูเปียวอยู่ไม่น้อย

เห็นได้ชัดว่านี่ก็เป็นองค์ชายอีกพระองค์หนึ่ง เพียงแต่เฉินหยางไม่รู้ว่าเป็นองค์ชายท่านใด

เฉินหยางเอ่ยถาม "องค์รัชทายาท ทั้งสองท่านเสวยอาหารและเครื่องดื่มได้ถูกปากหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ? ยังทรงต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่?"

จูเปียวทรงพระสรวล "วันนี้กินได้อร่อย ดื่มก็อร่อย ไม่ต้องการสิ่งอื่นแล้ว วันข้างหน้าหากเปิ่นหวังอยากกินอีก ก็จะมาใหม่ หรือไม่ก็... ไปหาพวกเสื้อกั๊กสีน้ำเงินนั่น"

เฉินหยางหัวเราะออกมา "องค์รัชทายาททรงทำตามพระทัยได้เลยพ่ะย่ะค่ะ ทางฝั่งของผู้น้อยพร้อมให้บริการทุกเมื่อ... พร้อมรับคำสั่งอยู่ตลอดเวลาพ่ะย่ะค่ะ"

จูเปียวทรงพยักพระพักตร์ เผยสีพระพักตร์ชื่นชมออกมา

"เถ้าแก่เฉิน ของที่เจ้าทำนี่ เหมาะกับคนทุกเพศทุกวัยจริงๆ กระทั่งเจ้าสิบสองบ้านเรา ก็ยังกินอย่างมีความสุขมาก"

เฉินหยางชะงักไปเล็กน้อย หันไปมองจูไป๋ แล้วรีบทำความเคารพทันที "คารวะองค์ชายสิบสองพ่ะย่ะค่ะ"

จูไป๋ก็ตรัสว่า "ไม่ต้องมากพิธี" จากนั้นก็ตรัสอีกว่า "เถ้าแก่เฉิน ของที่นี่ของพวกเจ้าอร่อยเกินไปแล้ว ไม่ทราบว่าเป็นหัวหน้าพ่อครัวท่านใดที่มีฝีมือดีถึงเพียงนี้?"

เฉินหยางคลี่ยิ้มบางๆ "เป็นผู้น้อยเองพ่ะย่ะค่ะ"

จูไป๋ถึงกับตกใจแทบแย่

ที่แท้เฉินหยางก็เป็นทั้งเถ้าแก่ และยังเป็นหัวหน้าพ่อครัวด้วย

นี่ก็ไม่นับว่าแปลกประหลาดอันใด ประเด็นสำคัญคือเฉินหยางยังอายุน้อยถึงเพียงนี้ ดูเหมือนกับคุณชายท่านหนึ่ง นึกไม่ถึงว่าจะมีฝีมือในการทำอาหารดีเยี่ยมถึงขนาดนี้

เวลานี้ จูเปียวก็ทรงหยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ แล้ววางลงบนโต๊ะ

เฉินหยางพอมองดูก็พบว่าเป็นทองคำหนึ่งก้อน

ขนาดไม่ใหญ่นัก ราวกับไข่นกกระทาก็มิปาน

แต่นั่นมันคือทองคำเชียวนะ! ของแท้แน่นอน มูลค่ามหาศาลเลยทีเดียว!

ได้ยินเพียงจูเปียวตรัสว่า "ครั้งก่อนข้าให้เสื้อกั๊กสีน้ำเงินสั่งอาหารให้ไปส่ง ลืมให้เงินไป วันนี้พอดีมากินข้าว ก็เลยให้รวมกันไปทีเดียวเลย เถ้าแก่เฉิน เจ้าลองดูสิว่าพอหรือไม่?"

เฉินหยางรีบเอ่ยทันที "องค์รัชทายาท พระองค์ตรัสอันใดกัน พระองค์เสด็จมาเสวยอาหาร ข้าจะเก็บเงินได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ!"

จูเปียวโบกพระหัตถ์ "ผู้ใดมากินข้าวก็ล้วนต้องเก็บเงินทั้งนั้น! ไม่ต้องพูดเรื่องนี้แล้ว เจ้ารับไว้เถอะ"

ตรัสจบ จูเปียวก็ทรงลุกขึ้นยืน พาดจูไป๋เดินออกไปด้านนอก

จะทำอย่างไรได้ล่ะ เฉินหยางก็รีบเดินตามไปส่งเสด็จน่ะสิ

จูเปียวทรงดำเนินไปพลางตรัสไปพลาง "เถ้าแก่เฉิน พูดจริงๆ นะ วันหลังหากข้าอยากกินของที่นี่ของเจ้า ก็สามารถหาเสื้อกั๊กสีน้ำเงินได้ทุกเมื่อเลยใช่หรือไม่?"

"ได้สิพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท พระองค์ทรงวางพระทัยได้เลย จะต้องจัดส่งให้พระองค์เป็นอันดับแรกอย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

จูเปียวถึงได้เสด็จออกจากร้านไปอย่างพึงพอพระทัย

จังหวะนั้นเอง เฉินหยางก็พลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยว่า "องค์รัชทายาท โปรดรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะ มีของจะมอบให้ทั้งสองท่านพ่ะย่ะค่ะ"

"มอบของให้พวกเรารึ? ของสิ่งใดกัน?"

เฉินหยางโบกมือปัด แล้ววิ่งกลับเข้าไปในร้าน

จูไป๋งุนงงสับสนไปหมด "เขาจะมอบของสิ่งใดให้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

จูเปียวทรงส่ายพระพักตร์ "ขึ้นไปรอบนรถม้าก่อนเถอะ"

ผ่านไปชั่วครู่ ก็เห็นเฉินหยางวิ่งกลับมา ในมือยังหิ้วกล่องอาหารไม้มาด้วยหนึ่งใบ

เฉินหยางรู้ความมาก เขาส่งมันให้กับขันทีร่างท้วมหลิวฝูทงที่ยืนอยู่ด้านข้าง พลางเอ่ยว่า "รบกวนท่านนำไปส่งมอบให้องค์รัชทายาทด้วยนะขอรับ"

หลิวฝูทงพยักหน้ารับ "ช่างใส่ใจจริงๆ"

เฉินหยางทำความเคารพไปทางรถม้า แล้วยืนรออยู่ด้านข้าง มองดูรถม้าแล่นไกลออกไปถึงค่อยกลับเข้าไปในร้านอาหาร

ในขณะเดียวกัน รถม้ากำลังแล่นไปตามถนนสายหลักของเขตเมืองชั้นนอกแห่งนครหนานจิง มุ่งหน้าสู่เขตวังหลวง

จูไป๋ทอดพระเนตรกล่องอาหารไม้ที่วางอยู่บนที่นั่งฝั่งตรงข้าม แล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม "ในนี้บรรจุสิ่งใดไว้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

จูเปียวตรัสว่า "สมควรจะเป็นของกินนะ"

"เสด็จพี่ ข้าอยากจะเปิดดูพ่ะย่ะค่ะ"

"ทำไมล่ะ? เพิ่งจะกินไปตั้งมากมายขนาดนั้น เจ้ายังอยากจะกินอีกรึ?"

"ก็ไม่เชิงพ่ะย่ะค่ะ ข้าแค่สงสัยใคร่รู้ อยากจะเห็นว่าเถ้าแก่เฉินมอบของสิ่งใดมาให้"

จูเปียวเลิกพระขนงขึ้น "เอาสิ เช่นนั้นเจ้าก็ลองเปิดดูเถอะ"

จูไป๋หัวเราะแหะๆ แล้วขยับเข้าไปใกล้ เปิดฝากล่องออก

กลิ่นหอมจางๆ สายหนึ่งอบอวลไปทั่วห้องโดยสารรถม้า เป็นกลิ่นที่หอมน่าดมเป็นอย่างยิ่ง

"เอ๊ะ? เสด็จพี่ นี่คือสิ่งใดกันพ่ะย่ะค่ะ?"

จูเปียวทรงชะงักไปเล็กน้อย ทรงดำริในใจว่า หรือว่าเถ้าแก่เฉินจะมอบของแปลกประหลาดหายากอันใดมาให้อีก?

จูเปียวจึงชะโงกพระพักตร์เข้าไปดู

ของสิ่งนั้นเป็นทรงกลม ผิวด้านนอกเป็นสีน้ำตาล ดูเหมือนจะเป็นขนมชนิดหนึ่ง

แน่นอนว่านี่คือของกิน

จูไป๋สูดดมกลิ่นหอมนั้นเข้าไป ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงลงมือจ้วงตักขึ้นมาหนึ่งชิ้น

ด้านในเป็นสีเหลืองทองอร่าม ดูงดงามสะดุดตายิ่งนัก

อีกทั้งยังนุ่มมาก และมีความหนึบอยู่เล็กน้อย

"เสด็จพี่ เจ้านี่ดูไม่เลวเลยนะพ่ะย่ะค่ะ!"

จูเปียวถือได้ว่าเป็นองค์ชายที่มีความรู้กว้างขวางมาก ยิ่งเป็นองค์รัชทายาทที่มีหูตากว้างไกลที่สุดของราชวงศ์ต้าหมิงตราบจนถึงปัจจุบัน

ทว่าพระองค์ก็ไม่เคยทอดพระเนตรเห็นของที่เฉินหยางมอบให้มาก่อนจริงๆ

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า สิ่งนี้ก็คือขนมเค้กทองคำนั่นเอง

ปัจจุบันเฉินหยางยังไม่ได้นำของสิ่งนี้มาทำเป็นสินค้าเพื่อการค้า ทว่ากลับ "ซุกซ่อน" เอาไว้เป็นของส่วนตัว เพื่อใช้มอบให้ผู้คนได้ทุกเมื่อ

นี่อย่างไรล่ะ เมื่อวานตอนที่ทำให้สวีเมี่ยวอวิ๋น เขาก็ทำเผื่อไว้จำนวนหนึ่ง จึงถือโอกาสยืมดอกไม้ถวายพระ มอบให้กับจูเปียวและจูไป๋

ของหวานพรรณนี้ องค์รัชทายาทจูเปียวอาจจะไม่แน่ว่าจะโปรดปราน ทว่าจูไป๋จะต้องชอบกินอย่างแน่นอน

พูดให้ถึงที่สุดแล้ว องค์ชายสิบสองก็ยังเป็นเพียงเด็กคนหนึ่งนี่นา

ขอเพียงเป็นเด็ก ก็ย่อมต้องชอบกินของอย่างขนมเค้กอยู่แล้ว

เวลานี้ จูไป๋ทนไม่ไหว กัดเข้าไปหนึ่งคำ จูเปียวจะห้ามก็ห้ามไม่ทันเสียแล้ว

แม่เจ้าโว้ย เป็นถึงองค์ชายจะไปกินของสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร

เป็นดังคาด เคี้ยวไปได้ไม่กี่คำ จูไป๋ก็พระเนตรเป็นประกาย แทบจะกระโดดโลดเต้นขึ้นมาเลยทีเดียว

"เสด็จพี่! นี่มันของดีจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!"