spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

บทที่ 86 องค์รัชทายาทและองค์ชายสิบสองมากินอาหารแล้ว!

หูเจิ้งเย่มองไปด้านหน้า ก็ยิ่งรู้สึกทอดถอนใจอย่างสุดซึ้ง

ที่หน้าประตูหอเลิศรสขจรขจายมีป้ายไม้แผ่นหนึ่งแขวนเอาไว้

บนนั้นเขียนกฎเกณฑ์ของกิจกรรมกินครบรับส่วนลดเอาไว้

คนที่ต่อคิวอยู่ด้านหน้า ยังคงชี้ชวนกันดูป้ายไม้นั่น และถกเถียงกันว่าจะสั่งกินอย่างไรถึงจะคุ้มค่าที่สุด

ยอมแพ้แล้ว!

ตอนนี้หูเจิ้งเย่ยอมจำนนอย่างหมดใจแล้ว

เขาได้สติกลับคืนมา ต้องรีบนำเรื่องนี้ไปบอกให้ท่านพ่อรู้โดยเร็ว!

หูเจิ้งเย่คิดได้ดังนั้น ก็หันหลังแล้วเดินจากไป

อันที่จริงหูเจิ้งเย่ก็รู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมากเช่นกัน ว่าอาหารในหอเลิศรสขจรขจายอร่อยมากขนาดนั้นจริงๆ หรือ?

เป็นไปไม่ได้หรอก อาหารอย่างผัดเปรี้ยวหวานผักกาดขาวจะไปอร่อยได้สักแค่ไหนกันเชียว?

อีกทั้งตอนนี้หัวหน้าพ่อครัวที่จับตะหลิวอยู่ในหอเลิศรสขจรขจายก็คือจ้าวต้าเฉียง

ฝีมือของจ้าวต้าเฉียงนั้นไม่เลวเลยจริงๆ เป็นพ่อครัวเก่าแก่ที่มีประสบการณ์กว่าสิบปี ทว่าก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำผักกาดขาวให้ออกมาเป็นอาหารรสเลิศในแดนดินได้

ในเวลานี้ เฉินหยางกำลังหัวหมุนเอาการเลยทีเดียว

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลย ว่าแค่กิจกรรมกินครบรับส่วนลดเพียงกิจกรรมเดียว จะดึงดูดผู้คนมาได้มากมายถึงเพียงนี้

ลูกจ้างในร้านอาหารเห็นได้ชัดว่าไม่พอใช้แล้ว กำลังคนในห้องครัวด้านหลังก็ยิ่งขาดแคลนหนักเข้าไปอีก

เรื่องลูกจ้างในร้านยังถือว่าจัดการได้ง่าย ให้กัวซานหลางไปหาพนักงานส่งอาหารที่หัวไวสักสองสามคนมาช่วยงานก็สิ้นเรื่อง

แต่ทว่าในห้องครัวด้านหลังย่อมทำเช่นนั้นไม่ได้

จ้าวต้าเฉียงที่เป็นหัวหน้าพ่อครัวเพียงคนเดียวรับมือไม่ไหวแล้ว

เฉินหยางจะมัวแต่อยู่เฉยๆ ไม่ได้แล้ว จำต้องลงสนามด้วยตนเอง รีบทำอาหารอย่างเร่งด่วน

เฉินหยางยุ่งวุ่นวายอยู่ในห้องครัวด้านหลังไปพลาง ก็ดูข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่อัปเดตขึ้นมาอย่างต่อเนื่องไปพลาง

[ได้รับค่าความมั่งคั่ง 1320 หน่วย]

[ได้รับค่าความมั่งคั่ง 1150 หน่วย]

[ได้รับค่าความมั่งคั่ง 2080 หน่วย]

[ได้รับค่าความมั่งคั่ง 45 หน่วย]

[ได้รับค่าความมั่งคั่ง 152 หน่วย]

[ได้รับค่าความมั่งคั่ง 301 หน่วย]

เป็นไปตามที่เฉินหยางคาดการณ์ไว้ไม่มีผิด ลูกค้าในวันนี้แทบทั้งหมดล้วนพุ่งเป้ามาที่กิจกรรมกินครบรับส่วนลด

ต่อให้ตอนแรกจะไม่รู้เรื่องกิจกรรมกินครบรับส่วนลด ทว่าพอมาถึงก็กระจ่างแจ้งแล้ว

ในเมื่อมาแล้ว เช่นนั้นก็ย่อมต้องคิดอยากจะกอบโกยผลประโยชน์จากร้านอาหารอย่างแน่นอน

คิดหาสารพัดวิธีเพื่อรวบรวมให้ครบหนึ่งร้อยอีแปะ จะได้เข้าร่วมกิจกรรมกินครบรับส่วนลด

ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้ จึงบรรลุวัตถุประสงค์ของเฉินหยางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงเลย ยอดขายในวันนี้ ย่อมต้องเพิ่มขึ้นจากปกติอย่างมหาศาลแน่นอน

ยุ่งวุ่นวายมาตั้งแต่เช้าจรดเย็น พอถึงเวลาทำบัญชี ยอดขายก็มอบความประหลาดใจอันน่ายินดีให้กับเฉินหยาง

ในวันนี้ ยอดขายรวมทะลุเก้าสิบก้วนไปแล้ว

แทบจะเพิ่มขึ้นจากปกติถึงหนึ่งเท่าตัวเลยทีเดียว

ส่วนกำไรนั้นก็ไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด ทว่ากลับเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อยเสียด้วยซ้ำ

เพราะเหตุใดกันล่ะ?

ก็เพราะว่าตอนที่ลูกค้าสั่งอาหาร เป็นไปไม่ได้ที่จะสั่งให้พอดีกับหนึ่งร้อยอีแปะ หนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ หรือสองร้อยอีแปะเป๊ะๆ มักจะมีส่วนเกินออกมาอยู่เสมอ

เมื่อคำนวณดูแล้ว ไม่เพียงแต่จะชดเชยส่วนลดที่เสียไปจากกิจกรรมได้เท่านั้น ทว่ายังสามารถทำกำไรเพิ่มขึ้นได้อีกด้วย

หากคำนวณตามนี้ล่ะก็ เช่นนั้นภายในหนึ่งเดือนไม่เพียงแต่จะสามารถทำเงินได้ถึงหนึ่งพันสองร้อยก้วน กระทั่งหนึ่งพันห้าร้อยก้วนก็มีความเป็นไปได้เช่นกัน

แน่นอนว่า เฉินหยางรู้จักวิธีซื้อใจคนเป็นอย่างดี

ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีรางวัลตอบแทนเป็นธรรมดา

ก่อนที่จะปิดร้าน เฉินหยางได้เรียกลูกจ้างในร้านมารวมตัวกัน และประกาศการตัดสินใจเรื่องหนึ่ง

ในช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนที่จัดกิจกรรมนี้ ค่าจ้างของทุกคนจะถูกเพิ่มให้อีกสิบอีแปะ

พวกลูกจ้างพอได้ฟัง ลูกตาก็เริ่มเปล่งประกายขึ้นมาในทันที

เพิ่มให้วันละสิบอีแปะ เช่นนั้นหนึ่งเดือนก็เท่ากับเพิ่มให้ถึงสามร้อยอีแปะ

สำหรับชาวบ้านธรรมดาทั่วไปแล้ว นี่ไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ เลยนะ!

เฉินหยางคลี่ยิ้มพลางเอ่ย "ทุกคนตั้งใจทำงานให้ดีเถิด ขอเพียงทำงานได้ดี ข้าที่เป็นเถ้าแก่ย่อมไม่มีทางเอาเปรียบทุกท่านอย่างแน่นอน"

พวกลูกจ้างต่างก็พากันแสดงจุดยืนในทันที

"เถ้าแก่วางใจได้ ข้าจะต้องตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน!"

"ข้าก็ด้วย ข้าจะติดตามท่านไปตลอดเลย!"

"พวกเราไม่รู้สึกเหนื่อยเลย กิจการในร้านดีขึ้น พวกเราก็ดีใจขอรับ!"

เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไป เฉินหยางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ระบบการสร้างแรงจูงใจ ไม่ว่าจะเป็นในยุคหลัง หรือในราชวงศ์ต้าหมิง ล้วนใช้ได้ผลทั้งสิ้น

นี่แหละคือธรรมชาติของมนุษย์

วันรุ่งขึ้น ก็ยังคงเป็นวันที่ยุ่งวุ่นวายเช่นเคย

โชคดีที่มีประสบการณ์จากวันแรกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นลูกจ้างในโถงด้านหน้า หรือในห้องครัวด้านหลัง ก็ไม่ถึงกับมือไม้ปั่นป่วนวุ่นวายเท่าใดนักแล้ว

เฉินหยางได้ทำผัดเปรี้ยวหวานผักกาดขาวเตรียมไว้ล่วงหน้าเป็นจำนวนมาก หากมีคนสั่ง ก็สามารถตักใส่จานแล้วยกขึ้นไปเสิร์ฟได้เลย

มะเขือเทศผัดไข่ก็เตรียมเอาไว้จำนวนหนึ่งเช่นกัน

ทว่าอาหารจานนี้เป็นเมนูที่มีจำนวนจำกัด ไม่อาจจัดเตรียมไว้ให้บริการได้อย่างไม่จำกัด

ถึงอย่างไรมะเขือเทศในยุคสมัยนี้ก็หาซื้อไม่ได้ง่ายๆ

ยังมีน้ำแกงซี่โครงหมูตุ๋นฟักเขียว ที่ก็ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากเช่นกัน เฉินหยางได้ต้มเตรียมเอาไว้ล่วงหน้าถึงสองหม้อใหญ่

ในขณะเดียวกัน รถม้าคันหนึ่งก็มาจอดเทียบอยู่ที่ริมถนนบริเวณใกล้ๆ กับหอเลิศรสขจรขจาย

รถม้าคันนี้ดูเรียบง่ายและเก่าแก่ ไม่มีสัญลักษณ์บ่งบอกใดๆ ทั้งสิ้น

ทว่าผู้ที่มีสายตาแหลมคม เพียงปรายตามองแวบเดียวก็สามารถดูออกได้ทันที ว่าคนที่นั่งอยู่ภายในรถม้าจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น ลำพังแค่มองคนขับรถม้าก็รู้แล้ว ว่าจะต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ และเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าอย่างแน่นอน

แววตาที่เฉียบคมดุดันนั้น เพียงแค่ถูกเขามองแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นพรั่นพรึงได้แล้ว

นอกจากนี้ ที่ด้านนอกรถม้ายังมีคนที่ขี่ม้าอยู่อีกสองสามคน

คนที่เป็นหัวหน้านั้นมีรูปร่างค่อนข้างท้วม ทว่ากลับมีกลิ่นอายความน่าเกรงขามเต็มเปี่ยม คาดว่าฝีมือก็คงจะไม่ด้อยไปกว่ากันนัก

อันที่จริงคนที่มีรูปร่างค่อนข้างท้วมผู้นี้ ก็คือขันทีร่างท้วมที่อยู่ข้างกายองค์รัชทายาทจูเปียว นามเดิมของเขาคือหลิวฝูทง

หลิวฝูซุ่นลงจากหลังม้า แล้วหันไปเอ่ยกับหน้าต่างรถม้าว่า "องค์รัชทายาท ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ ด้านหน้าก็คือหอเลิศรสขจรขจาย"

คนด้านในร้อง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง

ไม่ผิดแน่ คนที่นั่งอยู่ภายในรถม้าก็คือองค์รัชทายาทจูเปียว

คนที่นั่งอยู่ด้วยกันกับพระองค์ ยังมีอีกคนหนึ่ง

เป็นเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่ง ดูแล้วอายุประมาณแปดหรือเก้าขวบ

เขาคือจูไป๋ พระราชโอรสองค์ที่สิบสองขององค์จักรพรรดิจูหยวนจางแห่งราชวงศ์หมิง หรือก็คือเซียงอ๋องนั่นเอง

จูไป๋มีหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูเป็นพิเศษ นิสัยก็ช่างออดอ้อนเอาใจ บรรดาพระเชษฐาล้วนโปรดปรานเขาเป็นอย่างมาก

อย่าว่าแต่องค์รัชทายาทเลย กระทั่งองค์ชายสี่จูตี้ผู้มีนิสัยรักสนุกและหัวรั้น ก็ยังดีต่อจูไป๋เป็นอย่างมาก

เวลานี้ จูไป๋มองดูร้านอาหารนอกหน้าต่าง แล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยใคร่รู้ "เสด็จพี่ ร้านอาหารที่ท่านบอกก็คือร้านนี้หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

องค์รัชทายาทจูเปียวทรงพยักพระพักตร์

จูไป๋ยังคงงุนงงสับสน "ของที่ทำจากที่นี่จะไปอร่อยสักแค่ไหนกันเชียว?"

จูเปียวทรงพระสรวลพลางตรัสว่า "เดี๋ยวพวกเราเข้าไปลองชิมดูก็รู้เองแหละ"

จูไป๋ยังคงไม่เชื่ออยู่ดี

เขาถูกบรรดาพระเชษฐาตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะเป็นของเล่นสนุกๆ หรือของอร่อยๆ สิ่งที่เขาได้รับล้วนมีมากมายที่สุด

เขาย่อมจินตนาการไม่ออกเลย ว่าร้านอาหารธรรมดาๆ ร้านหนึ่ง จะสามารถทำของออกมาได้ดีกว่าของในห้องเครื่องวังหลวงได้อย่างไร

เวลานี้ ขันทีร่างท้วมหลิวฝูทงก็เอ่ยถามขึ้นว่า "องค์รัชทายาท ร้านอาหารแห่งนี้กิจการค่อนข้างดีเลยนะพ่ะย่ะค่ะ ด้านนอกยังมีคนรออยู่เลย ให้กระหม่อมไปหาเถ้าแก่ เพื่อให้พวกเขาออกมารับเสด็จพระองค์เข้าไปดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"

จูเปียวโบกพระหัตถ์ "ไม่เป็นไร พวกเรารอประเดี๋ยวก็พอแล้ว หากพ่อครัวเฉินรู้ว่าข้ามา มื้อนี้ก็อาจจะกินได้ไม่สนุกเท่าที่ควร"

หลิวฝูทงพยักหน้ารับ

องค์รัชทายาททรงรักษากฎระเบียบมารยาทมาโดยตลอด ต่อให้เป็นกับชาวบ้านธรรมดาก็ยังเป็นเช่นนี้

นี่แหละคือจุดที่ทำให้องค์รัชทายาททรงเป็นที่น่าเลื่อมใสศรัทธา