spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
บทที่ 47 พวกเราไม่ทำแล้ว!
ขอเพียงเป็นผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมล้วนมองออกว่า ร้านของจวนเว่ยกั๋วกงแห่งนี้เป็นร้านที่ดีที่สุดบนถนนเหอตงอย่างแน่นอน เป็นทรัพย์สินที่มีคุณภาพยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง
จ้าวต้าเฉียงและพวกอีกสี่คนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้างกรามแทบหลุด
คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเฉินหยางจะเช่าร้านที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้มาได้
มันจะต้องแพงขนาดไหนกันนะ
จ้าวต้าเฉียงเอ่ยถาม "เถ้าแก่เฉิน ร้านนี้ทั้งร้าน ท่านเช่าเอาไว้หมดเลยหรือ?"
เฉินหยางพยักหน้ารับ "เข้ามาดูสิ"
เฉินหยางเดินเข้าไปด้านหน้า แล้วผลักประตูให้เปิดออก
กลิ่นหอมของไม้โชยปะทะใบหน้า
เวลานี้กำลังอยู่ในช่วงตกแต่งร้าน
ช่างไม้และช่างปูนกำลังง่วนอยู่กับการทำงานด้านใน
งานล้วนทำไปได้เกือบจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว อีกเพียงวันสองวันก็คงจะเก็บงานได้หมด
เฉินหยางหัวเราะร่วนพลางเอ่ย "เข้ามาเถอะ ตามสบายเลย"
จ้าวต้าเฉียงและคนหนุ่มสาวทั้งสามรีบเดินผ่านประตูเข้าไป มองซ้ายมองขวา มองบนมองล่าง กระโดดมองดู ชะโงกหน้ามองดู
ราวกับหลิวเหล่าเหล่าเข้าสวนต้ากวนหยวน (บ้านนอกเข้ากรุง) ก็มิปาน
"แม่เจ้าโว้ย การตกแต่งของร้านนี้มันช่างงดงามจริงๆ!"
"ใช่แล้วล่ะ ดีกว่าฝั่งพวกเราตั้งเยอะ"
"ฝั่งพวกเราอะไรกัน? ตอนนี้พวกเราไม่ได้ทำที่นั่นแล้วนะ!"
"ใช่ๆๆ ดีกว่าฝั่งของหูจงตั้งเยอะ! เอามาเทียบกันไม่ได้เลย!"
เมื่อได้ฟังบทสนทนาของคนหนุ่มสาวเหล่านี้ เฉินหยางก็รู้สึกปลื้มใจไม่น้อย
พวกเขาก็ยังถือว่ามีสายตาที่เฉียบแหลมอยู่บ้าง
จ้าวต้าเฉียงยิ่งตื่นเต้นกว่าใคร เขารีบวิ่งเข้าไปดูในห้องครัวด้านหลัง
พื้นที่กว้างขวาง โต๊ะทำงานก็ใหญ่โตเหลือเกิน
ลำพังแค่เตาไฟก็มีตั้งห้าหกเตาแล้ว หากไม่พอยังสามารถเพิ่มได้อีก
ที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ห้องครัวด้านหลังเกือบจะโปร่งโล่งระบายอากาศได้ถึงสามด้าน ทิวทัศน์ที่มองเห็นล้วนเป็นผืนน้ำ การทำงานอยู่ที่นี่จะไม่มีทางรู้สึกร้อนเลย
นี่มันดีกว่าห้องครัวด้านหลังร้านเหล้าของหูจงมากนัก
หากนำมาเปรียบเทียบกัน ที่ของหูจงนั่นมันไม่ใช่สถานที่ที่คนจะอยู่ได้เลย!
เฉินหยางเอ่ยถาม "พี่ต้าเฉียง เป็นอย่างไรบ้าง? ร้านนี้พอใช้ได้หรือไม่?"
จ้าวต้าเฉียงเอ่ยด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "เถ้าแก่เฉิน ร้านนี้ดีเยี่ยมไปเลย!"
เฉินหยางพยักหน้ารับ "ถ้าเช่นนั้น..."
จ้าวต้าเฉียงตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ "ท่านบอกมาเลยว่าจะให้เริ่มงานเมื่อใด ข้าพร้อมเสมอ"
เวลานี้ ลูกจ้างหนุ่มสาวอีกสามคนก็เข้ามารวมตัวกัน และพากันแสดงจุดยืน
"เถ้าแก่เฉิน รับข้าไว้เถอะ ข้าพร้อมเริ่มงานได้ทุกเมื่อเลย!"
"ข้าด้วย! ข้าเริ่มได้ตั้งแต่ตอนนี้เลย!"
"เถ้าแก่เฉิน ข้าอยากทำงานกับท่านจะแย่อยู่แล้ว!"
เฉินหยางหัวเราะร่วน "ดี ขอเพียงพวกเจ้าตั้งใจทำงานให้ดีก็พอแล้ว"
ทุกคนต่างก็แสดงจุดยืนอีกครั้ง ว่าจะทำงานอย่างขยันขันแข็ง จะไม่แอบอู้งานอย่างเด็ดขาด
ตอนนี้มีพ่อครัวใหญ่หนึ่งคน ลูกจ้างอีกสามคน กำลังคนเท่านี้ก็เพียงพอที่จะประคับประคองดูแลร้านแห่งนี้ได้แล้ว หากวันข้างหน้างานล้นมือจนรับไม่ไหว ค่อยรับสมัครคนเพิ่มก็ยังได้
เฉินหยางพูดคุยกับพวกจ้าวต้าเฉียงทั้งสี่คนอยู่ครู่หนึ่ง โดยกำหนดให้เริ่มงานชั่วคราวในอีกสามวันให้หลัง
ถึงเวลานั้นการตกแต่งร้านก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว
การตกแต่งบ้านในยุคโบราณไม่จำเป็นต้องทิ้งระยะเวลาเพื่อระบายกลิ่นหรืออะไรทำนองนั้น อย่างไรเสียก็ล้วนเป็นไม้เนื้อแข็งทั้งสิ้น อย่างมากก็แค่มีกลิ่นดินก้อนอิฐนิดหน่อย ธรรมชาติล้วนๆ ไม่มีแนวคิดเรื่องสารฟอร์มาลดีไฮด์อันใดเลย เฉินหยางจึงไม่ต้องกังวลในเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้วการระบายอากาศก็ค่อนข้างดีเยี่ยมอยู่แล้ว
พวกจ้าวต้าเฉียงทั้งสี่คนล้วนเป็นคนเอาการเอางาน เฉินหยางเองก็มอบค่าตอบแทนให้พวกเขาไม่เลวเลย
นอกจากจะขึ้นค่าแรงให้กับจ้าวต้าเฉียงแล้ว คนหนุ่มสาวอีกสามคนก็ยังได้รับมากกว่าที่หูจงจ่ายให้อีกด้วย
ไม่ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมในการทำงาน หรือเงินเดือนและสวัสดิการ ล้วนได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมาก
หากใช้คำพูดของคนในยุคหลัง ก็ต้องบอกว่าการย้ายงานในครั้งนี้ ประสบความสำเร็จอย่างงดงาม
จ้าวต้าเฉียงพาลูกจ้างทั้งสามคนจากไป ส่วนเฉินหยางก็ต้องกลับไปที่ร้านหอเลิศรสแล้วเช่นกัน
ประเดี๋ยวไม่แน่ว่าสองพี่น้องสวีเมี่ยวอวิ๋นและสวีเมี่ยวจิ่นอาจจะแวะมา
พวกนางสองคนส่วนใหญ่คงจะยังคงคิดถึงผัดเปรี้ยวหวานผักกาดขาวจานนั้นอย่างไม่ลืมเลือนเป็นแน่
ในขณะเดียวกัน ณ ร้านเหล้าเซิ่งตู
นี่คือร้านอาหารที่หูจงบริหารงานอยู่
มีพื้นที่ขนาดใหญ่โตมาก มีทั้งหมดสองชั้น
หากจะกล่าวไปแล้ว ร้านเหล้าเซิ่งตูแห่งนี้ในเขตนอกเมืองหนานจิง ก็นับว่าเป็นร้านเก่าแก่ที่มีชื่อเสียงโด่งดังพอสมควร
หูจงเองก็เป็นคนมีพรสวรรค์ในการบริหารจัดการ กิจการจึงดีเยี่ยมมาโดยตลอด
เวลานี้ หูจงกำลังรู้สึกอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก
เพราะเหตุใดน่ะหรือ ก็เพราะวันนี้พอเขามาถึง ลูกจ้างในร้านกลับหายไปหลายคน
และจ้าวต้าเฉียงที่อยู่ห้องครัวด้านหลังก็ไม่มาด้วย
ไอ้พวกนี้มันหายหัวไปทำสิ่งใดกัน?
คิดจะก่อกบฏพลิกฟ้าหรืออย่างไร?
ไม่อยากทำแล้วใช่หรือไม่?
จังหวะนั้นเอง ก็มีคนหลายคนเดินเข้ามาจากด้านนอก
พอพูดถึงโจโฉ โจโฉก็มาถึงพอดี
พวกเขาคือพ่อครัวใหญ่จ้าวต้าเฉียง และลูกจ้างทั้งสามคนที่ไม่ได้มาทำงานในวันนี้
หูจงตบโต๊ะดังลั่นแล้วลุกขึ้นยืน แผดเสียงร้องตะโกนลั่น "พวกเจ้าหายหัวไปที่ใดมา!? ไม่อยากทำแล้วใช่หรือไม่!?"
จ้าวต้าเฉียงเอ่ยตอบ "ใช่แล้ว ไม่อยากทำแล้วโว้ย!"
คนอื่นๆ ก็พากันแสดงจุดยืนตาม
"เถ้าแก่หู ข้ากลับมาเพื่อบอกกล่าวท่าน พรุ่งนี้ข้าจะไม่มาแล้วนะ"
"ใช่ ข้าก็จะไม่มาแล้วเหมือนกัน"
"ท่านไปหาคนอื่นมาทำแทนเถอะ"
หูจงเบิกตากว้าง เผยสีหน้าเหลือเชื่อออกมา
พอมองดูคนเหล่านี้ ก็ไม่ได้ดูเหมือนกำลังพูดล้อเล่นแต่อย่างใด
หูจงโมโหจนแทบคลั่ง
"จ้าวต้าเฉียง! เจ้าบ้าไปแล้วรึ? เจ้าลองคิดดูให้ดีสิ! ตอนนี้เจ้าไปร้านอาหารที่ใดจะมีใครให้ค่าจ้างมากกว่าข้าบ้าง!?"
"แล้วก็พวกเจ้าด้วย! คิดจริงๆ รึว่าจะมีคนต้องการตัวพวกเจ้าไปทุกที่!?"
"ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ หากพวกเจ้าก้าวข้ามประตูบานนี้ออกไป ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับมาอีกเลย!"
ใครจะรู้ว่าคำพูดของหูจงนั้น ไม่มีผู้ใดรับฟังเลยแม้แต่น้อย
พวกจ้าวต้าเฉียงเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง
หูจงเบิกตากว้าง ปอดแทบจะระเบิดด้วยความโมโห
สรุปแล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?
พวกเขาย้ายไปที่ใดกัน?