spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

บทที่ 46 ร้านนี้ยอดเยี่ยมไปเลยจริงๆ! 

ชารสเลิศตกถึงท้องหนึ่งจอก จิตใจของจ้าวต้าเฉียงก็สดชื่นขึ้นมา อารมณ์ดูเหมือนจะดีขึ้นอยู่บ้าง

จ้าวต้าเฉียงจึงเปิดฉากพูดคุย เล่าเรื่องราวต่างๆ ให้เฉินหยางฟัง

จ้าวต้าเฉียงผู้นี้เป็นคนค่อนข้างซื่อสัตย์จริงใจ แม้ว่าหูจงจะมีปัญหาจุกจิกนู่นนี่นั่นบ้าง แต่หากพอรับหน้ากันไปได้เขาก็จะปล่อยผ่านไป

เขาทำงานนี้มา ก็ทำมาได้ห้าหกปีแล้ว

แทบจะอุทิศช่วงเวลาวัยหนุ่มทั้งหมดให้กับร้านเหล้าของหูจงไปแล้ว

ทว่าช่วงนี้หูจงทำเกินไปหน่อยแล้ว ไม่เห็นหัวพวกเพื่อนร่วมงานเก่าแก่เช่นจ้าวต้าเฉียงเลยแม้แต่น้อย

จ้าวต้าเฉียงกล่าวว่า "น้องเฉิน เจ้าคงไม่รู้ล่ะสิ ช่วงนี้หูจงหาพ่อครัวมาใหม่สองคน แต่ละคนล้วนได้ค่าจ้างสูงกว่าข้าทั้งนั้น!"

จ้าวต้าเฉียงยังบอกอีกว่า หากพ่อครัวสองคนนี้ฝีมือสูงกว่าเขาก็แล้วไปเถอะ พ่อครัวล้วนหากินด้วยความสามารถที่แท้จริง หากเป็นเช่นนั้นเขาย่อมไม่มีคำใดจะกล่าว

"แต่ปัญหามันอยู่ที่ฝีมือของพวกเขาสู้ข้าไม่ได้เลย แล้วเหตุใดถึงได้เงินมากกว่าข้าเล่า?"

"หูจงนี่มันไม่ใช่คนจริงๆ แค่อยากจะบีบให้ข้าออกไปเท่านั้นแหละ!"

"น้องเฉิน เจ้าว่าข้าน่าโมโหหรือไม่เล่า!"

จ้าวต้าเฉียงผู้นี้เป็นคนซื่อสัตย์จริงใจและใจกว้างจริงๆ

ในเมื่อเขาบอกว่าพ่อครัวสองคนนั้นสู้เขาไม่ได้ เช่นนั้นส่วนใหญ่แล้วก็คงจะสู้ไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ

เฉินหยางรินน้ำชาให้จ้าวต้าเฉียงอีกจอก พลางเอ่ยถาม "พี่ต้าเฉียง แล้วหลังจากนี้ท่านตั้งใจจะทำอย่างไรต่อไปหรือ?"

จ้าวต้าเฉียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อีกครั้ง "จะทำอย่างไรได้ล่ะ? ข้าทนทำที่ร้านหูจงต่อไปไม่ไหวแล้ว คงต้องไปหาเถ้าแก่คนใหม่ทำด้วยแล้วล่ะ"

เฉินหยางหัวเราะร่วน ตบไหล่จ้าวต้าเฉียงเบาๆ "เอาล่ะ ท่านไม่ต้องไปหาที่ใดแล้ว เถ้าแก่คนใหม่อยู่ตรงหน้าท่านแล้วนี่ไง"

จ้าวต้าเฉียงชะงักงันไป พิจารณามองเฉินหยางอยู่เนินนาน

ผู้ที่มีสายตาเฉียบแหลมล้วนมองออกว่า เฉินหยางแตกต่างไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

ไม่ต้องพูดถึงบุคลิกท่าทางที่แผ่ออกมาเลย แค่มองเสื้อผ้าอาภรณ์บนร่างก็ไม่ธรรมดาแล้ว นั่นใช่ของที่ชาวบ้านธรรมดาจะสวมใส่ได้หรือ?

"น้องเฉิน เจ้าเปิดร้านของตัวเองแล้วงั้นรึ?"

เฉินหยางพยักหน้ารับ "พี่ต้าเฉียง ไปทำที่ร้านข้าเถิด ที่ร้านข้ากำลังขาดพ่อครัวใหญ่อยู่พอดี"

เมื่อเห็นจ้าวต้าเฉียงมีท่าทีลังเล เฉินหยางจึงเอ่ยถาม "พี่ต้าเฉียง ตอนนี้ค่าจ้างของท่านอยู่ที่เท่าใดหรือ?"

"เดือนละสองก้วน"

เฉินหยางชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว "พี่ต้าเฉียง ข้าให้ท่านเดือนละสามก้วน มาทำงานกับข้าเถิด"

จ้าวต้าเฉียงเบิกตากว้าง "ที่พูดมาเป็นความจริงรึ?"

"จริงแท้แน่นอน!"

จ้าวต้าเฉียงยกจอกชาขึ้นมา ซดรวดเดียวจนหมด

"ตกลง! น้องเฉิน พวกเราตกลงตามนี้นะ!"

จ้าวต้าเฉียงค่อนข้างเชื่อใจเฉินหยางอยู่ไม่น้อย ไม่ได้นึกสงสัยเลยว่าจะมีเล่ห์เหลี่ยมอันใดซ่อนอยู่หรือไม่

อย่างไรเสียก็ไม่อยากทำที่ร้านหูจงอยู่แล้ว ก็ลองไปดูที่ร้านเฉินหยางเสียหน่อยจะเป็นไร

อย่างน้อยเฉินหยางก็ถือว่ารู้ไส้รู้พุงกันดี ไม่ใช่คนเหลวไหลไร้สาระที่ใด

เฉินหยางปรึกษาหารือกับจ้าวต้าเฉียงอยู่ครู่หนึ่ง นัดหมายว่าพรุ่งนี้จะมาพบกันที่ทางแยกถนนเหอตง เพื่อพาเขาไปดูร้าน

เฉินหยางกล่าวเสริมว่า "พี่ต้าเฉียง ที่ร้านข้ายังขาดคนอยู่ หากมีคนที่เหมาะสมและยินดีจะมาร่วมงาน ก็สามารถพามาด้วยได้เลยนะ"

จ้าวต้าเฉียงตบอกตัวเองดังป้าบ "ได้เลย! น้องเฉิน... ไม่สิ เถ้าแก่เฉิน! ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!"

เฉินหยางยังเอ่ยเตือนจ้าวต้าเฉียงอีกว่า ลูกจ้างที่หามาจะต้องเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ หนักเอาเบาสู้ ไม่ใช่เชิญพวกคุณชายที่ทำอะไรไม่เป็นมา

จ้าวต้าเฉียงก็รับประกันว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย

จ้าวต้าเฉียงจากไปแล้ว

เฉินหยางถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคชะตามาถึงตัวแล้วจะห้ามก็คงห้ามไม่อยู่จริงๆ ได้มาโดยไม่ต้องเปลืองแรงเลยสักนิด

พ่อครัวใหญ่จู่ๆ ก็หาได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องไปแปะป้ายประกาศรับสมัครงานอีก

แน่นอนว่า เฉินหยางก็คิดเอาไว้อย่างชัดเจนเช่นกัน หากจ้าวต้าเฉียงทำงานได้ไม่ดี เขาก็จะเปลี่ยนตัวคนอย่างไม่ลังเล ไม่มีกฎเกณฑ์ย่อมไร้ระเบียบ การทำธุรกิจ จะมาพูดถึงแต่เรื่องน้ำใจอย่างเดียวไม่ได้

วันรุ่งขึ้น จ้าวต้าเฉียงเดินทางมายังทางแยกถนนเหอตง เพื่อเตรียมตัวพบกับเฉินหยาง

เขาไม่ได้มาเพียงคนเดียว แต่ยังพาคนมาด้วยอีกสามคน เป็นชายสองหญิงหนึ่ง

ผู้ชายสองคนมีนามว่า หลิวซาน และ หวังเอ้อร์หลาง ส่วนผู้หญิงมีนามว่า หยางสี่เอ๋อร์

ทั้งสามคนยังดูเด็กมาก ดูแล้วอายุคงยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำ

พวกเขาล้วนเป็นลูกจ้างในร้านของหูจง คุ้นเคยกับจ้าวต้าเฉียงเป็นอย่างดี

ลับหลังก็รู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของหูจงเป็นอย่างมากเช่นกัน

นี่ไงล่ะ พอได้ยินว่าจ้าวต้าเฉียงจะทิ้งงานหนีไป ก็เลยตามมาด้วย

แน่นอนว่า พวกเขาก็ลังเลใจอยู่ไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้วก็ยังไม่รู้ว่าร้านที่เฉินหยางเปิดนั้นมีขนาดใหญ่เพียงใด

หลิวซานเอ่ยถาม "พี่ต้าเฉียง ร้านของเฉินหยางที่ท่านพูดถึงนั่น ใหญ่ขนาดไหนกัน?"

จ้าวต้าเฉียงส่ายหน้า "ข้าก็ยังไม่รู้เหมือนกัน"

หวังเอ้อร์หลางเผยสีหน้ากังวล "หากเป็นเพียงร้านอาหารเล็กๆ แล้วรับพวกเราทั้งหมดไม่ไหวจะทำอย่างไรเล่า?"

จ้าวต้าเฉียงเองก็แอบกังวลอยู่ในใจ ทว่าก็ยังคงโบกมือปัด

"เป็นไปไม่ได้หรอก เมื่อวานน้องเฉินบอกแล้วว่าร้านเขากำลังขาดคน สามารถพาคนมาเพิ่มได้"

หยางสี่เอ๋อร์ก็เอ่ยสมทบ "ใช่แล้ว หากเป็นแค่ร้านอาหารเล็กๆ คงไม่ต้องการคนเยอะแยะถึงเพียงนี้หรอก"

ขณะที่สองสามคนกำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ในที่สุดเฉินหยางก็ปรากฏตัวขึ้น

นอกจากจ้าวต้าเฉียงแล้ว คนหนุ่มสาวทั้งสามคนล้วนยังไม่เคยพบเฉินหยางมาก่อน

พอได้มาเห็นในเวลานี้ ดูราวกับเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่ ท่าทางดูดีจนทำให้อดไม่ได้ที่จะมองเขาให้สูงขึ้นมาอีกระดับหนึ่ง

เฉินหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง พาจ้าวต้าเฉียงและพวกอีกสามคนเดินมุ่งหน้าเข้าไปในถนนเหอตง

ทุกคนมองซ้ายมองขวาไปตลอดทาง

"ถนนสายนี้ข้าเคยมา ล้วนแต่เป็นย่านที่เจริญรุ่งเรืองทั้งสิ้น"

"ผู้คนไม่น้อยเลย ล้วนมีแต่คุณชายคุณหนูมาเดินกันทั้งนั้น"

"จริงสิ ค่าเช่าร้านของที่นี่คงไม่ถูกเลยกระมัง"

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว ข้าจะบอกพวกเจ้าให้นะ แค่ร้านธรรมดาสุ่มๆ มาสักร้าน อย่างน้อยก็ต้องหกก้วนขึ้นไปแล้ว"

ทุกคนยิ่งคุยกัน ในใจก็ยิ่งรู้สึกหวั่นวิตก

ถึงแม้เฉินหยางจะดูมีสง่าราศีไม่ธรรมดา ทว่าเขาจะสามารถเช่าร้านที่ใหญ่ขนาดไหนในย่านนี้ได้กัน?

อย่างไรก็ตาม ผ่านไปไม่นานเฉินหยางก็หยุดฝีเท้าลง

"ถึงแล้ว ที่นี่แหละ"

ทุกคนพอมองตามไป ก็ตกตะลึงจนตาค้าง

ร้านนี้ช่างใหญ่โต และยอดเยี่ยมไปเลยจริงๆ!