spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
บทที่ 41 ไม่ต้องกระอักกระอ่วนใจไป ข้านี่แหละคือเจ้าของบ้าน
ไม่ผิดแน่ ร้านแห่งนั้นคือกิจการของจวนเว่ยกั๋วกงจริงๆ
เว่ยกั๋วกงสวีต๋าคือบุคคลระดับใดกัน เขาคือขุนนางผู้ใหญ่ผู้ร่วมสถาปนาประเทศ เป็นสหายวัยเด็กของจักรพรรดิจูหยวนจาง
สวีต๋ากับจูหยวนจางนั้นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังแก้ผ้าวิ่งเล่น
คำกล่าวนี้ไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย
กิจการของระดับกั๋วกง ย่อมต้องมีคุณภาพยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน นี่เป็นเรื่องสามัญสำนึกอยู่แล้ว
ยกตัวอย่างเช่นร้านของจวนเว่ยกั๋วกงแห่งนี้เป็นต้น
ก่อนหน้านี้ได้กล่าวไปแล้ว แม้ว่าที่นี่จะนับไม่ได้ว่าเป็นช่วงแม่น้ำที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดของแม่น้ำฉินหวย ทว่าความล้ำค่าของมันคือสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบ สะดวกสบายและผ่อนคลาย
หากเป็นในยุคหลัง ที่นี่เหมาะที่สุดที่จะเปิดร้านกาแฟสักแห่ง
ดื่มกาแฟไปพลาง ชื่นชมทิวทัศน์ริมน้ำไปพลาง อย่างไรก็ต้องกลายเป็นร้านยอดฮิตในอินเทอร์เน็ต ที่ทุกคนต้องแวะมาเช็คอินอย่างแน่นอน
ร้านแห่งนั้นมีพื้นที่กว้างขวางกว่า น่าจะเป็นร้านที่ใหญ่ที่สุดบนถนนสายนี้แล้ว
อีกทั้งยังตั้งอยู่ในทำเลที่ยื่นออกไปใกล้กับเส้นทางน้ำ ดังนั้นจึงมีน้ำล้อมรอบถึงสามด้าน เมื่อเทียบกับร้านอื่นๆ บนถนนสายเดียวกันแล้ว ถือว่ามีบรรยากาศและสุนทรียภาพมากกว่า
นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ว่าทำไมร้านแห่งนั้นถึงมีคุณภาพดีเยี่ยมถึงเพียงนี้
เมื่อครู่เฉินหยางยังไม่ทันสังเกตเห็น แต่พอผ่านการสะกิดเตือนของหูจง ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที
ราชาแห่งร้านค้า นี่คือราชาแห่งร้านค้าบนถนนสายนี้อย่างแน่นอน
ร้านของหวังสื่อผิงเมื่อนำมาเปรียบเทียบแล้วช่างดูธรรมดาสามัญไปเลย ไม่มีทางเทียบกันได้แม้แต่น้อย
แน่นอนว่า ยามนี้เฉินหยางยังไม่รู้เลยว่าร้านแห่งนั้นคือกิจการของจวนเว่ยกั๋วกง
เขาเพียงแค่อยากจะเดินไปดู ว่ามีความเป็นไปได้ที่จะเช่ามันมาหรือไม่
เมื่อครู่นี้หูจงคงไม่มีทางพูดจาเหลวไหลเรื่อยเปื่อยหรอก
บางทีร้านแห่งนั้นอาจจะกำลังประกาศให้เช่าอยู่จริงๆ
และก็เป็นดังคาด ตอนที่เฉินหยางเดินเข้าไปใกล้ ก็พบว่าร้านถูกคล้องกุญแจล็อคเอาไว้
นี่แสดงให้เห็นว่าร้านนี้น่าจะว่างอยู่
เจ้าของบ้านอยู่ที่นี่หรือไม่นะ?
จะไปตามหาเขาได้อย่างไร?
เฉินหยางหันหน้ากลับไปมองแวบหนึ่ง หูจง หูเจิ้งเยี่ย และคนอื่นๆ ยังคงมองมาทางนี้ ทั้งยังคอยชี้นิ้วซุบซิบนินทาอยู่เป็นระยะ
อันที่จริงเฉินหยางไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับหูจงมากนัก
หูจงเคยดูถูกเหยียดหยามเฉินหยาง แต่เฉินหยางคนนี้ก็ไม่ใช่เฉินหยางคนนั้นอีกต่อไปแล้ว
เฉินหยางในปัจจุบันเพียงแค่รู้สึกว่าหูจงเป็นคนที่น่ารังเกียจเป็นอย่างยิ่ง
จังหวะนั้นเอง รถม้าคันหนึ่งก็แล่นตรงเข้ามา
เฉินหยางถึงกับชะงักงันไป
รถม้าคันนั้นดูคุ้นตาอยู่ไม่น้อย
เวลานี้ หูจงเองก็มองเห็นรถม้าคันนั้นเช่นกัน เขาจึงรีบดึงตัวหูเจิ้งเยี่ยผู้เป็นบุตรชายให้ถอยหลบไปด้านข้าง และค้อมตัวทำความเคารพ
หวังสื่อผิงก็ไม่กล้าชักช้าเสียมารยาท เขารีบค้อมตัวคารวะอย่างนอบน้อม
หูเจิ้งเยี่ยรู้สึกใคร่รู้เป็นอย่างมาก จึงกระซิบถามเสียงเบา "ท่านพ่อ นั่นใครกันหรือขอรับ?"
หูจงเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง "เจ้าจดจำเอาไว้ให้ดี กรอบสีดำพื้นสีเทา ล้อรถสีแดง นั่นคือรถม้าของจวนเว่ยกั๋วกง"
หูเจิ้งเยี่ยพลันกระจ่างแจ้งแก่ใจ
คาดไม่ถึงเลยว่าจะบังเอิญปานนี้ บังเอิญมาพบเจอคนของจวนเว่ยกั๋วกงมาตรวจตราร้านพอดี
หูเจิ้งเยี่ยเอ่ย "เฉินหยางนั่นดวงดีไม่เบาเลยนะ ไม่แน่ว่าอาจจะฟลุคเช่าร้านนั้นได้ก็ได้"
หูจงแสยะยิ้มเย็นชา
"เหอะ ฝันไปเถอะ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าค่าเช่าร้านนั้นสำหรับเขาก็คือราคาที่สูงลิบลิ่ว ต่อให้เขามีปัญญาเช่าไหว คนของจวนเว่ยกั๋วกงก็ไม่มีทางให้เขาเช่าหรอก"
หูเจิ้งเยี่ยชะงักไปเล็กน้อย "มีเงินก็ยังไม่ให้เช่าหรือ? ทำไมล่ะ?"
"จะเพราะอะไรได้ล่ะ ระดับกั๋วกงทำธุรกิจ จะเป็นเพราะเห็นแก่เงินงั้นรึ? ย่อมต้องคัดเลือกคนอยู่แล้ว"
หูเจิ้งเยี่ยเป็นคนฉลาด
กิจการของครอบครัวบุคคลผู้ยิ่งใหญ่อย่างเว่ยกั๋วกง หากคิดจะเช่า มีเพียงแค่เงินนั้นย่อมไม่พอ ยังต้องดูที่หน้าตาและบารมีด้วย
หูเจิ้งเยี่ยอดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
เฉินหยางในยามนี้อาจจะได้ดิบได้ดีอยู่บ้าง ทว่าการคิดพิจารณาปัญหาต่างๆ ก็ยังตื้นเขินเรียบง่ายจนเกินไป
จังหวะนั้นเอง รถม้าก็มาหยุดลงที่ด้านหน้า
คนผู้หนึ่งก้าวลงมาจากรถ
นั่นคือหญิงสาวที่ยืนตัวตรงสง่างาม รูปร่างอรชรอ้อนแอ่นนุ่มนวล
แม้ว่าหญิงสาวผู้นั้นจะสวมหมวกทรงกลมที่มีผ้าบางเบาปิดบังใบหน้าเอาไว้ ทว่าหูเจิ้งเยี่ยก็ยังคงมองจนตาค้าง
หูจงกระซิบเสียงเบา "เยี่ยเอ๋อร์ จำเอาไว้ให้ดีนะ นั่นคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนเว่ยกั๋วกง สวีเมี่ยวอวิ๋น"
หูเจิ้งเยี่ยเบิกตากว้าง
"...นาง นางก็คือสวีเมี่ยวอวิ๋นงั้นรึ?"
ไม่ผิดแน่ คนที่ก้าวลงมาจากรถม้า ก็คือสวีเมี่ยวอวิ๋นนั่นเอง
สาวใช้คนสนิทอย่างเสี่ยวชุ่ยเดินตามติดอยู่ด้านหลัง
นี่คือร้านแห่งสุดท้ายที่สวีเมี่ยวอวิ๋นต้องมาตรวจตรา
เสี่ยวชุ่ยเอ่ย "คุณหนูใหญ่เจ้าคะ นั่งรถตระเวนมาตั้งนาน ท่านคงเหนื่อยแย่แล้ว มิสู้พักผ่อนอยู่ในรถม้าสักประเดี๋ยวก่อนเถิดเจ้าค่ะ"
สวีเมี่ยวอวิ๋นรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้างจริงๆ ทว่านางไม่มีนิสัยชอบผัดวันประกันพรุ่ง
อย่างไรเสียเรื่องราวก็ต้องจัดการให้เสร็จ รีบจัดการให้เสร็จสิ้นไปก่อนย่อมดีกว่า
นิสัยเด็ดขาดฉับไวเช่นนี้ ช่างถอดแบบมาจากสวีต๋าผู้เป็นบิดาของนางเสียจริงๆ
สวีเมี่ยวอวิ๋นเอ่ย "ร้านนี้ก็น่าจะย้ายออกไปจนว่างแล้วกระมัง?"
เสี่ยวชุ่ยพยักหน้ารับ "ใช่เจ้าค่ะ เพิ่งจะย้ายออกไป คุณหนูใหญ่ จะให้ปล่อยข่าวออกไปเลยหรือไม่เจ้าคะ? คนที่หมายตาร้านนี้เอาไว้มีตั้งมากมาย อีกไม่นานก็คงปล่อยเช่าได้แล้วเจ้าค่ะ"
"ไม่ต้องรีบร้อน ให้คนไปเก็บกวาดด้านในให้สะอาดสะอ้านเสียก่อนค่อยว่ากัน"
สวีเมี่ยวอวิ๋นเงยหน้าขึ้นมอง ก็ต้องชะงักงันไป
เสี่ยวชุ่ยก็ร้อง "เอ๊ะ" ออกมาคำหนึ่งเช่นกัน
ทั้งสองคนมองเห็นเฉินหยางกำลังยืนอยู่หน้าประตูร้านจริงๆ ด้วย
นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะได้พบเขาที่นี่
เฉินหยางเดินเข้าไปหา และประสานมือคารวะสวีเมี่ยวอวิ๋น "คุณหนูใหญ่สวี ช่างบังเอิญเสียจริงนะ"
"อืม บังเอิญมากจริงๆ"
"การได้พบคุณหนูใหญ่สวีที่นี่ ช่างทำให้ผู้คนเบิกบานใจยิ่งนัก"
สวีเมี่ยวอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ทอดสายตามองไปที่เฉินหยาง
"พูดเช่นนี้หมายความว่ากระไร?"
"คนงามกับทิวทัศน์อันงดงาม นี่ถือเป็นลางดีเชียว"
เสี่ยวชุ่ยถึงกับตกตะลึง นึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่เฉินหยางจะกล่าววาจาเปิดเผยตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้
นี่คือสวีเมี่ยวอวิ๋น บุตรีคนโตของเว่ยกั๋วกงสวีต๋าเชียวนะ
เฉินหยางกินดีหมีหัวใจเสือมาหรืออย่างไร
ทว่าสวีเมี่ยวอวิ๋นกลับไม่ได้โกรธเคืองแต่อย่างใด นางเอ่ยถาม "เถ้าแก่เฉินมาทำสิ่งใดอยู่ที่นี่หรือ? คงไม่ได้มาแค่ชื่นชมทิวทัศน์ริมแม่น้ำหรอกนะ?"
เฉินหยางหัวเราะร่วน "ผู้น้อยอยากจะเช่าร้าน ทว่ากลับหาตัวเจ้าของบ้านไม่พบ ท่านว่าน่ากระอักกระอ่วนใจหรือไม่เล่า?"
สวีเมี่ยวอวิ๋นก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าว พลางเอ่ยตอบ "ไม่กระอักกระอ่วนใจหรอก"
"หืม?"
"ข้านี่แหละคือเจ้าของบ้าน"
"ให้ตายเถอะ!"