spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

spoilsoc.com

บทที่ 37 ในที่สุดก็อัปเกรดระดับ ได้รับเมนูอาหารใหม่ 

สิ่งที่เสี่ยวเอ้อพูดมานั้นล้วนเป็นความจริง

ร้านหอเลิศรส แม้จะยังไม่ค่อยมีชื่อเสียงที่นี่ ทว่าเหล่าลูกค้าก็ไม่ได้โง่เขลา

หลังจากมีคนได้ลิ้มลองชิมไปแล้ว ก็รีบตามหาเสี่ยวเอ้อเพื่อขอเพิ่มอีกหนึ่งที่ หรือกระทั่งสองที่ในทันที

เหลาอาหารเหอจวินสั่งปิ่งต้นหอมพันชั้นมาเพียงห้าสิบที่เท่านั้น ย่อมถูกแย่งชิงจนหมดเกลี้ยงอย่างรวดเร็ว

หลังจากเสี่ยวเอ้อเดินออกไป เหล่าหญิงสาวก็รู้สึกใจสลายเล็กน้อย

หลิวอวี้เฉี่ยวดึงตัวสวีเมี่ยวอวิ๋นเอาไว้ และร้องขอให้นางพาไปซื้อปิ่งต้นหอม

หลิวอวี้เฉี่ยวเอ่ย "เมี่ยวอวิ๋น ปิ่งต้นหอมพันชั้นนี้เป็นของที่อร่อยที่สุดเท่าที่ข้าเคยกินมาเลยนะ เจ้าต้องพาข้าไปซื้อให้ได้นะ"

สวีเมี่ยวอวิ๋นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก "นี่ก็ยังไม่นับว่าเป็นของที่อร่อยที่สุดหรอกนะ ยังมี..."

ทุกคนพอได้ยิน ก็รีบขยับเข้ามารุมล้อมทันที

สวีเมี่ยวอวิ๋นจำใจเอ่ยตอบ "ร้านนั้นยังขายปิ่งเนื้ออยู่อีกชนิดหนึ่ง หอมกว่าและอร่อยกว่านี้เสียอีก"

เหล่าหญิงสาวต่างมองหน้ากันไปมาเลิ่กลั่ก

สวีเมี่ยวอวิ๋นไม่ใช่คนที่ชอบกินเนื้อสัตว์เสียหน่อย คาดไม่ถึงเลยว่าจะเอ่ยปากชื่นชมปิ่งเนื้อชนิดหนึ่งถึงเพียงนี้

นั่นมีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้น ปิ่งเนื้อนั้นจะต้องอร่อยมากจริงๆ

อร่อยจนกระทั่งทำให้คนที่ไม่ค่อยชอบกินเนื้อสัตว์อย่างสวีเมี่ยวอวิ๋นยังหลงรักได้

ปิ่งต้นหอมพันชั้นก็อร่อยมากพออยู่แล้ว

ปิ่งเนื้อชนิดนั้นอร่อยยิ่งกว่าปิ่งต้นหอมเสียอีก เช่นนั้นมันจะไม่อร่อยล้ำจนทะลุฟ้าไปเลยหรือ

อันที่จริงสวีเมี่ยวอวิ๋นยังไม่ได้เอ่ยถึงเค้กทองคำเลยด้วยซ้ำ

เหล่าหญิงสาวย่อมไม่มีทางต้านทานขนมชนิดนั้นได้อย่างแน่นอน

ทว่ายามนี้ร้านหอเลิศรสยังไม่ได้เริ่มขายเค้กทองคำ ต่อให้พวกนางอยากจะซื้อก็คงซื้อไม่ได้อยู่ดี

เช่นนั้นก็อย่าเพิ่งบอกพวกนางเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องผิดหวัง

สวีเมี่ยวอวิ๋นคิดเช่นนี้อยู่ในใจ พลางยกถ้วยชาขึ้นจิบคำหนึ่ง

วันรุ่งขึ้น หลี่ชิวหลาน หลิวอวี้เฉี่ยว ฟู่เหมย และคนอื่นๆ ต่างก็ส่งคนรับใช้ไปยังย่านตลาดพลุกพล่านของเขตนอกเมือง เพื่อตามหาร้านหอเลิศรสเพื่อซื้อปิ่ง

เรื่องนี้เฉินหยางหาได้ล่วงรู้แต่อย่างใด

และในวันเดียวกันนั้น เหลาอาหารเหอจวินก็สั่งปิ่งต้นหอมพันชั้นไปถึงหนึ่งร้อยที่

แม่เจ้าโว้ย แค่ออเดอร์เดียวก็ทำเงินได้ตั้งหนึ่งก้วนกว่าแล้ว

เฉินหยางรู้สึกทันทีว่ากิจการกำลังรุ่งเรืองสุดขีด จึงพาอ้ายเยว่หลาน อ้ายคุน และกัวซานหลางไปกินเลี้ยงฉลองมื้อใหญ่ที่เหลาอาหาร

ผ่านไปอีกสองวัน ขณะที่เฉินหยางกำลังยุ่งวุ่นวายอยู่ในช่วงเช้า จู่ๆ ก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ค่าความมั่งคั่งถึง 100,000 แต้มแล้ว ครบเงื่อนไขในการอัปเกรดระดับ】

【ระดับถัดไป: พ่อครัว 】

【ยืนยันการอัปเกรดระดับตอนนี้เลยหรือไม่?】

เฉินหยางรู้สึกตื่นเต้นยินดีในใจ อยากจะกดยืนยันการอัปเกรดใจจะขาด

ทว่าเขาก็พยายามข่มกลั้นมันเอาไว้

ยามนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะอัปเกรด

หากอัปเกรดตอนนี้ ไม่แน่ว่าเขาเฉินหยางอาจจะสิ้นเนื้อประดาตัวกลายเป็นคนยากจนข้นแค้นเลยก็ได้

ถึงตอนนั้นอาจจะไม่มีแม้แต่เงินไปจ่ายค่าแรงให้กับอ้ายคุน อ้ายเยว่หลาน และกัวซานหลางด้วยซ้ำ

ต่อให้ฝืนทนผ่านไปได้ ก็คงกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก ทำลายภาพลักษณ์อันสง่างามของเถ้าแก่เฉินผู้นี้ป่นปี้หมด

เคราะห์ดีที่ช่วงนี้กิจการดีวันดีคืน มักจะมีลูกค้าหน้าใหม่แวะเวียนมาหาอยู่เสมอ

ปริมาณออเดอร์ของบริการส่งอาหารก็ขยายตัวอย่างมั่นคง ตอนนี้ยอดทะลุเกิน 400 ออเดอร์ต่อวันไปแล้ว และกำลังมุ่งหน้าสู่เป้าหมายที่ 500 ออเดอร์ต่อวัน

ผ่านไปอีกหลายวัน เมื่อเฉินหยางว่างลง ก็เปิดระบบขึ้นมาตรวจสอบค่าความมั่งคั่ง

【ค่าความมั่งคั่ง: 123530】

ไม่ต้องเสียเวลาคำนวณ เฉินหยางก็รู้ได้ในทันทีว่าตอนนี้ตนเองมีทรัพย์สินเกิน 123 ก้วนแล้ว

ไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไป

เฉินหยางออกคำสั่ง "อัปเกรด"

【เริ่มต้นกระบวนการอัปเกรดระดับของโฮสต์】

【กำลังเตรียมการอัปเกรด...】

【10%... 40%... 60%... 80%... 100%】

จู่ๆ เฉินหยางก็รู้สึกชักกระตุกขึ้นมา มือสั่นเทาอย่างรุนแรง

อ้ายคุนที่กำลังง่วนอยู่กับงานด้านข้าง สังเกตเห็นความผิดปกติของเฉินหยาง ก็ตกใจหน้าถอดสี "ท่านพี่ ท่านเป็นอะไรไป? ไม่เป็นไรใช่ไหมขอรับ?"

เฉินหยางโบกมือปัด "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เจ้าไปทำงานของเจ้าต่อเถอะ ข้าจะออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อย"

เฉินหยางเดินออกทางประตูหลัง ไปยังลานเรือนด้านหลัง และหาเก้าอี้ม้านั่งตัวหนึ่งนั่งลง

ความจริงแล้วอาการชักกระตุกยังไม่หยุดลง เฉินหยางกำลังพยายามฝืนทนเอาไว้

ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคิดไปเองหรือไม่ เขารู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างกำลังเคลื่อนตัวผิดรูปผิดร่าง

ศีรษะก็มึนงงหนักอึ้ง คล้ายกับมีบางสิ่งกำลังก่อความวุ่นวายอยู่ภายใน

ชั่วครู่ต่อมา ความรู้สึกไม่สบายตัวก็สิ้นสุดลงในที่สุด

เฉินหยางพลันรู้สึกว่าหายใจได้โล่งและปลอดโปร่งขึ้นมาก

จากนั้น เฉินหยางก็ได้รับข้อความจากระบบอีกครั้ง

【ได้รับเมนูอาหารใหม่ 'ผัดเปรี้ยวหวานผักกาดขาว' (ชู่ลิวไป๋ไช่)】

เฉินหยางรู้สึกยินดีในใจ

และก็เป็นดังคาด เมื่ออัปเกรดขึ้นมาถึงระดับ "พ่อครัว " ในที่สุดก็ได้รับเมนูอาหารที่แตกต่างไปจากเดิมเสียที แม้ว่าผัดเปรี้ยวหวานผักกาดขาวจะไม่ใช่อาหารจานใหญ่โตอันใด นับว่าเป็นเพียงอาหารพื้นบ้านทั่วไปชนิดหนึ่ง ทว่าอย่างน้อยมันก็ไม่ใช่ของกินเล่นอย่างปิ่งต้นหอมหรือปิ่งเนื้อทอดกรอบอีกต่อไป

ในที่สุดก็สามารถทำอาหารที่นำขึ้นเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารได้เสียที

ทว่าก็อย่างว่า ผัดเปรี้ยวหวานผักกาดขาวนั้นเป็นอาหารที่หาทานได้ทั่วไป ในชาติก่อนเฉินหยางก็ทำเป็น

ทว่านี่คือเมนูอาหารใหม่ที่ระบบมอบให้ ย่อมต้องทำออกมาได้อร่อยกว่าคนทั่วไปเป็นแน่

เฉินหยางแทบจะรอไม่ไหวอยากจะลองทำดูสักตั้งแล้ว

หลังจากหมดวันและเคลียร์งานจนเสร็จสิ้น เฉินหยางก็เดินออกไปซื้อผักกาดขาวหัวใหญ่มาจากพ่อค้าเร่ตามริมถนน เขากลับมาที่ร้าน และเดินเข้าไปในห้องครัวด้านหลัง

อ้ายเยว่หลานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านพี่ ซื้อผักกาดขาวมาทำสิ่งใดหรือเจ้าคะ?"

เฉินหยางแย้มยิ้มตอบ "เดี๋ยวพวกเราจะมากินผักกาดขาวกัน ลองชิมรสมือพี่ของเจ้าดูสิ"

อ้ายเยว่หลานพยักหน้ารับ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความสงสัย

นางมาทำงานที่นี่ได้พักใหญ่แล้ว ทว่ากลับไม่เคยเห็นเฉินหยางทำเมนูผักกาดขาวเลยแม้แต่ครั้งเดียว