spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
บทที่ 36 เหล่าหญิงสาวกินเท่าไรก็ไม่พอจริงๆ
นอกเหนือจากสวีเมี่ยวอวิ๋นแล้ว หญิงสาวคนอื่นๆ ล้วนเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา
กลิ่นหอมนี้ มันช่างพิเศษเหลือเกินจริงๆ
ทำให้ผู้ที่ได้สูดดม พลันเกิดความอยากอาหารขึ้นมาอย่างรุนแรง
เหล่าหญิงสาวพวกนี้โดยธรรมชาติแล้วก็ย่อมไม่เว้นเช่นกัน
"เอ๊ะ? ทำไมถึงหอมปานนี้? กลิ่นหอมก็พิเศษยิ่งนัก"
"รูปลักษณ์ภายนอกก็ไม่เลว ดูแล้วถูกใจทีเดียว"
"หรือว่านี่จะเป็นของอร่อยจริงๆ?"
ทว่าฟู่เหมยกลับส่ายหน้า ยังคงไม่ค่อยเชื่อนัก "ดูเผินๆ ก็เหมือนแผ่นแป้งทอดธรรมดา ไม่น่าจะอร่อยไปได้สักเท่าใดหรอก"
เวลานี้เอง คนผู้หนึ่งก็ยื่นมือออกไปหยิบมาหนึ่งชิ้น
ทุกคนพอมองดู คาดไม่ถึงว่าจะเป็นสวีเมี่ยวอวิ๋น
นี่มันแปลกประหลาดนัก เมื่อครู่สวีเมี่ยวอวิ๋นยังไม่แตะต้องแม้กระทั่งขนมอันโอชะเหล่านั้นเลย เหตุใดถึงได้สนใจปิ่งชิ้นนี้ถึงเพียงนี้เล่า?
อันที่จริงสวีเมี่ยวอวิ๋นก็หิวแล้วเช่นกัน เพียงแต่ไม่อยากกินของหวานเท่านั้น
ตอนนี้ปิ่งต้นหอมพันชั้นของโปรดมาถึงแล้ว มีหรือจะยังอดใจไหว?
ยิ่งไปกว่านั้น หากหญิงสาวคนอื่นๆ ได้ลองชิมสักคำ ปิ่งต้นหอมเหล่านี้มีหวังอยู่รอดไม่ถึงหนึ่งเค่อ เป็นแน่
สวีเมี่ยวอวิ๋นกินอย่างเอร็ดอร่อยเสียจนทำเอาหญิงสาวคนอื่นๆ ถึงกับมองจนตาค้าง
หลิวอวี้เฉี่ยวได้สติกลับมา จึงหยิบปิ่งต้นหอมมาหนึ่งชิ้นเช่นกัน แล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ
"อืม!"
หลิวอวี้เฉี่ยวเบิกตากว้าง ทำเอาหญิงสาวคนอื่นๆ ตกใจแทบแย่ นึกว่านางสำลักเสียแล้ว
"เป็นอะไรไป?"
"เจ้ากินช้าๆ หน่อยสิ!"
"ดื่มน้ำชาไหลลื่นคอหน่อย!"
หลิวอวี้เฉี่ยวมีแก่ใจจะไปสนใจดื่มน้ำชาอันใดที่ไหนกัน นางกัดกินคำต่อไปในทันที
แม่เจ้าโว้ย นี่มันสถานการณ์อันใดกัน?
ทุกคนถึงเพิ่งจะเข้าใจ หลิวอวี้เฉี่ยวไม่ได้สำลัก แต่เป็นเพราะปิ่งต้นหอมนี้มันอร่อยเกินไปต่างหาก
หญิงสาวคนอื่นๆ สบตากัน ก่อนจะรีบหยิบปิ่งต้นหอมมาคนละชิ้น
เคราะห์ดีที่ปิ่งต้นหอมที่เสี่ยวเอ้อคนเมื่อครู่นำมาส่งมีจำนวนไม่น้อย หญิงสาวทั้งหลายจึงได้กินกันถ้วนหน้า
สวีเมี่ยวอวิ๋นแย้มยิ้มบางๆ อีกประเดี๋ยวพวกนางก็คงจะได้แสดงความประหลาดใจและเอ่ยปากชื่นชมสารพัดเป็นแน่
และก็เป็นดังคาด เสียงอุทานด้วยความตกตะลึงระคนชื่นชมดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง กระทั่งยังรุนแรงกว่าที่สวีเมี่ยวอวิ๋นคาดการณ์ไว้เสียอีก
"สวรรค์! ทำไมถึงได้อร่อยปานนี้!?"
"ไม่เคยได้กินปิ่งเช่นนี้มาก่อนเลย! เมื่อก่อนไม่มีใช่หรือไม่?"
"ไม่มีหรอก! ในเมืองไม่มีปิ่งแบบนี้ขายอย่างแน่นอน!"
"นี่มันทำอย่างไรกันนะ? กรอบนอกนุ่มใน ซ้ำยังหอมถึงเพียงนี้"
สวีเมี่ยวอวิ๋นกินปิ่งต้นหอมในส่วนของตนเองจนหมด รู้สึกว่ายังสามารถกินได้อีกชิ้น
พอก้มหน้าลงมอง ก็ต้องตกตะลึง
ภายในถาดอาหารว่างเปล่า ปิ่งต้นหอมพันชั้นหายไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว
สวีเมี่ยวอวิ๋นถึงกับโง่งมไปเลย
เมื่อครู่นางจำได้ว่าคำนวณเอาไว้แล้ว หากกินคนละชิ้น ก็จะยังเหลือปิ่งต้นหอมอีกสามชิ้นนี่นา
สหายหญิงพวกนี้ช่างพึ่งพาไม่ได้เสียเลย!
ทว่าสวีเมี่ยวอวิ๋นก็ให้อภัยพวกนางอย่างรวดเร็ว
ท้ายที่สุดแล้วพวกนางก็เพิ่งจะได้กินเป็นครั้งแรก
ส่วนสวีเมี่ยวอวิ๋นในช่วงระยะเวลาที่ผ่านมานี้ แทบจะกินมันทุกวัน
เวลานี้ หลี่ชิวหลานเอ่ยถามขึ้น "สิ่งนี้เรียกว่ากระไรนะ? ทำมาจากที่ใดหรือ? ไม่น่าจะเป็นของที่เหลาอาหารทำเองกระมัง?"
หลิวอวี้เฉี่ยวเอ่ย "เมื่อครู่เสี่ยวเอ้อคนนั้นบอกแล้วว่าซื้อมาจากข้างนอก เรียกว่าพัน... ปิ่งต้นหอมอะไรสักอย่างใช่หรือไม่?"
สวีเมี่ยวอวิ๋นเอ่ยตอบ "ปิ่งต้นหอมพันชั้น"
หญิงสาวหลายคนหันหน้าไปมองสวีเมี่ยวอวิ๋น
สวีเมี่ยวอวิ๋นกระแอมไอเบาๆ "เมื่อก่อนข้าเคยซื้อมากินสองสามครั้งน่ะ"
เหล่าหญิงสาวพากันตื่นเต้นตื่นตัวขึ้นมาในทันที
"ไปซื้อมาจากที่ใดกัน?"
"ร้านนั้นตั้งอยู่ที่ใดหรือ?"
สวีเมี่ยวอวิ๋นจึงจำใจเอ่ยตอบ "สถานที่แห่งนั้น พวกเจ้าคงไม่อยากไปหรอก"
หลิวอวี้เฉี่ยวไม่ยอมแล้ว "เมี่ยวอวิ๋น เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้นะ รีบบอกมาเถอะ!"
หลี่ชิวหลานก็เอ่ยสมทบ "ใช่แล้ว เจ้าคงไม่ได้คิดจะแอบกินคนเดียวหรอกนะ?"
สวีเมี่ยวอวิ๋นจนปัญญา จึงบอกรายละเอียดให้ชัดเจนขึ้นอีกหน่อย
"ก็อยู่ในย่านตลาดพลุกพล่านของเขตนอกเมืองน่ะสิ"
หญิงสาวหลายคนต่างมองหน้ากันไปมาเลิ่กลั่ก
คิดไม่ถึงเลยว่าอาหารเลิศรสแห่งแดนมนุษย์เช่นนี้ จะไปปรากฏอยู่ในย่านตลาดพลุกพล่านของเขตนอกเมืองได้
สำหรับพวกนางผู้เป็นคุณหนูใหญ่ของจวนชนชั้นสูงเหล่านี้ ย่านตลาดพลุกพล่านของเขตนอกเมืองนับว่าเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างห่างไกล
เว้นเสียแต่ว่าจะต้องเดินทางออกนอกเมืองแล้วผ่านทางนั้น มิเช่นนั้นชั่วชีวิตนี้ก็คงไม่มีโอกาสได้ไปเยือนแม้แต่ครั้งเดียว ท้ายที่สุดแล้ว ของที่ขายอยู่ที่นั่นล้วนเป็นของกินของใช้สำหรับชาวบ้านธรรมดา กระทั่งชนชั้นยากจน ไม่มีระดับอะไรเลย
อารมณ์ความรู้สึกของสวีเมี่ยวอวิ๋นค่อนข้างซับซ้อน
ตามหลักการแล้ว นางสามารถบอกตำแหน่งที่ตั้งของร้านหอเลิศรส ให้ชัดเจนกว่านี้ได้
ทำเช่นนี้ยังสามารถแนะนำลูกค้าไปให้เถ้าแก่เฉินหยางได้ไม่น้อยเลย
ทว่าภายในใจของสวีเมี่ยวอวิ๋นกลับรู้สึกไม่ค่อยยินยอมนัก
เรื่องนี้แม้แต่สวีเมี่ยวอวิ๋นเองยังรู้สึกแปลกประหลาดใจ หรือว่าลึกๆ ในใจของนางอยากจะเก็บไว้กินคนเดียวจริงๆ ไม่น่าจะใช่นะ นางสวีเมี่ยวอวิ๋นไม่ใช่คนที่เห็นแก่ตัวเช่นนั้นเสียหน่อย
หญิงสาวคนอื่นๆ ในตอนนี้ต่างก็กระตือรือร้นอยากจะลองกันเต็มที่แล้ว
มองดูก็รู้ได้เลยว่าพวกนางยังกินกันไม่อิ่มอย่างแน่นอน
"แปลกจัง ข้าพบว่าตัวเองยังกินไม่อิ่มเลยแฮะ"
"ข้าก็เหมือนกัน ข้ายังอยากกินอีกสักชิ้น"
"นั่นจัดการง่ายนิดเดียว เรียกเสี่ยวเอ้อเข้ามา แล้วให้เขายกมาให้พวกเราอีกสักถาดก็สิ้นเรื่อง"
ด้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงเรียกเสี่ยวเอ้อเข้ามาอีกครั้ง
ผลปรากฏว่า เสี่ยวเอ้อทำหน้ามุ่ย คำตอบของเขาทำเอาหญิงสาวหลายคนที่อยู่ในห้องถึงกับตกตะลึง
"คุณหนูทุกท่าน ต้องขออภัยจริงๆ ขอรับ ปิ่งต้นหอมขายหมดเกลี้ยงแล้ว"