spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
บทที่ 34 ออเดอร์ใหญ่จากเหลาอาหาร
ทว่าก่อนหน้านี้ ยังคงต้องหาเงินให้ได้มากพอก่อนถึงจะถูก
ไม่รู้เหมือนกันว่าการอัปเกรดระดับจำเป็นต้องกดยืนยันหรือไม่
ทางที่ดีอย่าเพิ่งอัปเกรดทันทีที่หาเงินได้ครบหนึ่งร้อยก้วนเลย
ขืนตอนทำธุรกิจกลับไม่มีแม้กระทั่งเงินทุน คงได้กระอักกระอ่วนใจตายพอดี
เคราะห์ดีที่ตอนนี้กิจการรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ
กิจการที่ร้านยังคงทรงตัวเหมือนเดิม ในช่วงเวลาตั้งแต่เช้าจรดเที่ยงวัน มีลูกค้าแวะเวียนมาไม่ขาดสาย
หลังจากพ้นช่วงเที่ยงวันไปแล้ว ก็จะเงียบสงบลงไม่น้อย
ลากยาวไปจนถึงช่วงพลบค่ำ อ้ายคุนก็สามารถรับหน้าที่เป็นเสาหลักดูแลร้านได้แล้ว โดยพื้นฐานแล้วเฉินหยางไม่ต้องลงไปวุ่นวายเลย
แน่นอนว่า แม้ในยามที่ภายในร้านจะว่างเว้นผู้คน ทว่ากิจการของร้านหอเลิศรสก็ยังคงดีเยี่ยมอยู่ดี
มักจะมีคนสวมเสื้อกั๊กสีฟ้าเดินเข้าออกอยู่เป็นระยะ ดูยุ่งวุ่นวายยิ่งนัก
การเปิดให้บริการส่งอาหารดำเนินการมาได้หลายวันแล้ว และกำลังดำเนินไปได้ด้วยดีขึ้นเรื่อยๆ ราบรื่นขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ปริมาณการรับออเดอร์ของพนักงานส่งอาหารแต่ละคนกระทั่งแตะถึงยี่สิบรายการแล้ว
บางคนที่โชคดีหน่อย หัวไวหน่อย กระทั่งสามารถรับได้ถึงสามสิบรายการ
ความจริงแล้วนี่ก็ถือว่าไม่น้อยเลย
หากแตะถึงสามสิบรายการ รายได้ของพนักงานส่งอาหารในแต่ละวันโดยพื้นฐานแล้วก็จะถึงหนึ่งร้อยอีแปะ
รายได้ระดับนี้เมื่อเทียบกับชาวบ้านระดับล่างในเมือง ถือเป็นระดับชนชั้นกลางอย่างแท้จริง
พนักงานส่งอาหารยี่สิบกว่าคน แต่ละคนรับออเดอร์ยี่สิบรายการ นั่นก็จะนำพารายได้กว่าสี่ร้อยรายการมาสู่ร้าน ปริมาณธุรกิจระดับนี้กระทั่งแซงหน้ารายได้จากหน้าร้านไปแล้ว นับว่ามหาศาลทีเดียว
ในช่วงสองวันที่ผ่านมา มักจะมีคนมาหาอยู่เป็นระยะ เพื่อขอสมัครเป็นพนักงานส่งอาหาร
เฉินหยางยังไม่รับคนเพิ่มในตอนนี้ กะว่ารอให้ธุรกิจส่งอาหารมั่นคงกว่านี้อีกสักระยะแล้วค่อยว่ากันใหม่
สำหรับปัญหาเรื่องระเบียบวินัยของพนักงานส่งอาหารเหล่านี้ เฉินหยางก็ไม่กล้าประมาทเลินเล่อแม้แต่น้อย
กัวซานหลางคอยจ้องมองอยู่ที่หน้าประตูร้านมาโดยตลอด ราวกับเป็นเทพพิทักษ์ประตู เขารับผิดชอบงานอย่างจริงจังยิ่งนัก
เฉินหยางตั้งใจว่าอีกสองสามวันจะเพิ่มค่าแรงให้กัวซานหลางตามความเหมาะสม
นี่ก็ถือเป็นกลวิธีซื้อใจคนอย่างหนึ่ง
คนอย่างกัวซานหลางนั้นยังคงมีประโยชน์มาก และวันข้างหน้ากระทั่งจะมีประโยชน์มากยิ่งขึ้นไปอีก
เวลานี้ เฉินหยางดื่มชาไปพลาง ทอดสายตามองข้อความระบบที่อยู่เบื้องหน้าไปพลาง
【ได้รับค่าความมั่งคั่ง 26】
【ได้รับค่าความมั่งคั่ง 6】
【ได้รับค่าความมั่งคั่ง 32】
【ได้รับค่าความมั่งคั่ง 24】
【ได้รับค่าความมั่งคั่ง 20】
......
อารมณ์ของเฉินหยางดีขึ้นเรื่อยๆ
ดูทรงแล้วยอดขายในวันนี้น่าจะแตะถึงสามก้วน
หากคำนวณเช่นนี้ อีกเพียงสามสี่วันก็จะครบหนึ่งร้อยก้วนแล้ว
จังหวะนั้นเอง พลันมีข้อความระบบพิเศษปรากฏขึ้นมาข้อความหนึ่ง
ที่บอกว่าพิเศษ ก็เป็นเพราะมันเยอะมาก
【ได้รับค่าความมั่งคั่ง 600】
เฉินหยางถึงกับชะงักงัน
หกร้อยอีแปะ ตัวเลขสามหลัก
ทำธุรกิจมาเกือบจะหนึ่งเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินหยางได้พบกับลูกค้ารายใหญ่เช่นนี้
ผู้ใดกันที่จะซื้อปิ่งไปมากมายถึงเพียงนี้?
จังหวะนั้นเอง อ้ายเยว่หลานก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
"ท่านพี่ มีเหลาอาหารแห่งหนึ่งส่งคนมาสั่งปิ่งต้นหอมห้าสิบแผ่นเจ้าค่ะ"
เฉินหยางชะงักไปเล็กน้อย "เหลาอาหารแห่งใด?"
"เหลาอาหารเหอจวินเจ้าค่ะ"
ชื่อเหลาอาหารแห่งนี้ฟังดูคุ้นหูชะมัด
เฉินหยางนึกขึ้นมาได้ "เหลาอาหารที่อยู่ริมแม่น้ำฉินหวยนั่นน่ะรึ?"
"ใช่ๆ เจ้าค่ะ ที่นั่นแหละ เป็นเหลาอาหารที่ใหญ่โตมากทีเดียว"
อ้ายเยว่หลานกล่าวต่อ "ตอนนี้ปิ่งต้นหอมมีไม่พอแล้ว ต้องรีบทำแล้วล่ะเจ้าค่ะ"
"พวกเขาต้องการเมื่อใด?"
"ให้มารับก่อนยามโหย่ว เหลือเวลาอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามแล้วกระมังเจ้าคะ"
ยามโหย่วก็คือเริ่มต้นที่เวลาห้าโมงเย็น
"ได้ ไม่มีปัญหา ข้าจะไปจัดการที่ห้องครัวหลังร้านเอง"
ปิ่งต้นหอมพันชั้นห้าสิบแผ่น นี่ก็นับว่าเป็นออเดอร์ใหญ่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น หากขายดีในเหลาอาหาร ก็มีความเป็นไปได้ที่จะกลายมาเป็นลูกค้ารายใหญ่ขาประจำของทางร้าน เรื่องนี้ยอดเยี่ยมกว่าการรับออเดอร์ย่อยทั่วไปเสียอีก
เฉินหยางหยัดกายลุกขึ้นยืน ถกแขนเสื้อขึ้น สู้โว้ย ลุยงานกันเถอะ
กว่าหนึ่งชั่วยามต่อมา ริมฝั่งแม่น้ำฉินหวย ณ เหลาอาหารเหอจวิน
เหลาอาหารเหอจวิน นับว่าเป็นหนึ่งในเหลาอาหารชั้นแนวหน้าในบรรดาเหลาอาหารจำนวนมากของนครหนานจิง
ด้วยการตกแต่งที่งดงามและประณีต จึงเป็นที่โปรดปรานของเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางชั้นสูงเป็นอย่างมาก
เมื่อถึงเวลาพลบค่ำของทุกวัน ที่แห่งนี้ก็จะดูคึกคักมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
ฝั่งตรงข้ามของเหลาอาหารเป็นลานกว้าง มีรถม้าจอดอยู่ไม่น้อย
ล้วนเป็นรถม้าของเหล่าลูกค้าทั้งสิ้น
ทางเหลาอาหารยังส่งคนไปคอยดูแลโดยเฉพาะ เพื่อป้องกันไม่ให้รถม้าเกิดเหตุร้ายอันใดขึ้น
เหลาอาหารเหอจวินมีอาคารหลักอยู่สองหลัง แต่ละหลังล้วนมีสามชั้น
เวลานี้ ภายในห้องส่วนตัวบนชั้นสามของอาคารทิศใต้ มีหญิงงามผู้สวมใส่อาภรณ์หรูหรางดงามนางหนึ่งนั่งอยู่
ใบหน้าที่ขาวผุดผ่อง ทรวดทรงที่อรชรอ้อนแอ่นนั้น ไม่ว่าคุณชายจวนใดได้พบเห็น ล้วนต้องน้ำลายสอด้วยความลุ่มหลง
อีกทั้งฐานะของนางยังสูงส่งยิ่งนัก นางก็คือคุณหนูใหญ่แห่งจวนเว่ยกั๋วกง สวีเมี่ยวอวิ๋นนั่นเอง
วันนี้ สวีเมี่ยวอวิ๋นได้รับคำเชิญจากสหายสนิทหญิงหลายคน ให้มาพบปะสังสรรค์กันที่นี่
สวีเมี่ยวอวิ๋นเป็นคนชอบความสงบ ไม่ชอบความครึกครื้นอึกทึกจนเกินไป
ดังนั้นห้องส่วนตัวห้องนี้จึงเลือกมาได้ดีทีเดียว ไม่เพียงแต่เงียบสงบ ทว่าหน้าต่างยังถูกสร้างไว้บานใหญ่อีกด้วย
เพียงหันหน้าไป ก็สามารถมองเห็นทิวทัศน์เหนือแม่น้ำฉินหวยได้
การได้รับลมแม่น้ำที่เจือกลิ่นคาวอ่อนๆ พัดโชยมา ช่างทำให้รู้สึกผ่อนคลายสบายใจยิ่งนัก