spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
spoilsoc.com
| *ตั้งค่าถาวร (คลิกตั้งค่าถาวร) |
บทที่ 24 นมวัว? เค้กทองคำ? ของพรรณนี้ก็มีด้วยงั้นหรือ?
พูดคุยธุระกับกัวซานหลางเสร็จสิ้น เฉินหยางก็เตรียมตัวกลับ
กัวซานหลางเอ่ยรั้ง "น้องเฉิน อย่าเพิ่งรีบกลับเลย พวกเราไปดื่มสุรากันเถอะ! ข้าเลี้ยงเอง!"
เฉินหยางรีบส่ายหน้า "วันนี้คงไม่เหมาะ ไว้เป็นวันหลังเถิด ใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว ที่ร้านคงจะยุ่งน่าดู"
ทั้งสองเดินพูดคุยกันไปจนถึงหน้าประตูวัด
จังหวะนั้นเอง ก็เห็นท่านป้าคนหนึ่งเดินเข้ามา ในมือหิ้วถังไม้ใบหนึ่ง
ภายในถังไม้ส่งกลิ่นหอมเฉพาะตัวบางอย่างโชยออกมา
เฉินหยางชะงักไป กลิ่นนี้ทั้งคุ้นเคยและแปลกใหม่ในคราเดียวกัน
จังหวะนั้น ท่านป้าผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นว่า "ซานหลาง นมวัวที่บ้านเพิ่งรีดใหม่ๆ กินกันไม่หมด เลยเอามาส่งให้พวกเจ้า"
กัวซานหลางหัวเราะร่วน รีบรับถังไม้มาจากท่านป้า "โอ้โห เยอะขนาดนี้เลยเชียว ท่านป้าหู ขอบคุณมากนะ"
ท่านป้าหูโบกมือปัด "ไม่เป็นไรๆ พวกเจ้ามักจะไปช่วยงานที่บ้านข้าบ่อยๆ ข้าต่างหากที่ต้องขอบใจพวกเจ้าให้มาก"
เฉินหยางชะโงกหน้าเข้าไปดูของที่อยู่ภายในถัง
ของเหลวสีขาวขุ่น ดูข้นหนืดเล็กน้อย ทั้งยังส่งกลิ่นหอมกรุ่นของนมอย่างเข้มข้น
เฉินหยางพึมพำออกมา "นมวัวนี่เอง"
ท่านป้าหูรีบเอ่ยแก้คำในทันที "หนิวหรู่ (นมวัว) เป็นนมวัว น้ำนมของแม่วัวน่ะ"
เฉินหยางพยักหน้ารับ "ใช่ๆ น้ำนมวัว นึกไม่ถึงเลยว่าตอนนี้จะมีของพรรณนี้แล้ว"
"ย่อมต้องมีสิ ที่บ้านข้ามีเยอะแยะเลย หากเจ้าต้องการก็ไปตักที่บ้านข้าได้นะ"
ท่านป้าหูผู้นี้ช่างมีน้ำใจและกระตือรือร้นเสียจริง เป็นเฉินหยางเองที่กบในกะลาไปหน่อย ยุคต้าหมิงมีนมวัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใด ทว่าเฉินหยางไม่รู้จริงๆ ว่าคนยุคต้าหมิงจะนิยมดื่มนมวัวกันด้วย
พูดคุยกันอีกสองสามประโยค ท่านป้าหูก็ขอตัวกลับไป
ทว่าข้างหูของเฉินหยางกลับมีเสียงดังขึ้นมา มาแล้ว เสียงแจ้งเตือนจากระบบ
【ค้นพบวัตถุดิบใหม่】
【สามารถใช้ค่าความมั่งคั่ง 8,000 แต้ม เพื่อแลกเปลี่ยนเมนูใหม่ 'เค้กทองคำ' (หวงจินต้านเกา)】
เฉินหยางชะงักงัน เค้กทองคำงั้นรึ? ให้ตายเถอะ ของพรรณนี้ก็มีด้วยหรือ? นี่มันไม่นับว่าเป็นอาหารตะวันตกหรอกหรือ?
ระบบนี่ช่างร้ายกาจเสียจริง รวบรวมสูตรอาหารทั้งโบราณและปัจจุบัน ทั้งของจีนและต่างประเทศเอาไว้จนหมดสิ้น
ทว่าค่าความมั่งคั่งที่ใช้แลกเปลี่ยนกลับไม่น้อยเลย 8,000 แต้มเชียว...
เฉินหยางลองขบคิดดูครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าการแลกเค้กทองคำมาก็เหมาะสมดีทีเดียว
หากพัฒนาบริการส่งอาหารเดลิเวอรี่ เค้กทองคำก็เหมาะที่จะนำมาเป็นสินค้าชูโรงของร้านพอดี
แน่นอนว่าของสิ่งนี้ในยุคต้าหมิงถือเป็นอาหารหายาก ย่อมสมควรตั้งราคาขายให้แพงขึ้นสักหน่อยถึงจะถูก
พอเฉินหยางคิดได้ ก็รีบกดแลกเปลี่ยนทันที
【หักล้างค่าความมั่งคั่ง 8,000 แต้มสำเร็จ】
【แลกเปลี่ยนเมนู 'เค้กทองคำ' สำเร็จ】
ข้อมูลจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงคำนึงของเฉินหยาง นั่นคือวิธีการทำเค้กทองคำ เพียงไม่นานเฉินหยางก็ซึมซับทำความเข้าใจจนแตกฉาน
"น้องเฉิน น้องเฉิน เจ้าเป็นอะไรไป?"
เมื่อได้ยินเสียงกัวซานหลางเรียก เฉินหยางถึงเพิ่งได้สติกลับคืนมา
"อ้อ ข้าไม่เป็นไร เมื่อครู่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ไปหน่อยน่ะ"
กัวซานหลางหัวเราะแหะๆ "เช่นนั้นก็ดีแล้ว ดีแล้วล่ะ"
เฉินหยางเอ่ยถาม "จริงสิ นม... นมวัวพวกนี้ แบ่งให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่?"
"ได้สิ ไม่มีปัญหา"
กัวซานหลางเอ่ยต่อ "น้องเฉิน พูดกันตามตรงเลยนะ พวกพี่น้องของข้าไม่ค่อยชอบดื่มนมวัวกันเท่าใดนัก"
"เพราะเหตุใดกัน?"
"มันคาวเกินไป ดื่มยากน่ะ"
เฉินหยางพยักหน้ารับ นมวัวที่เพิ่งรีดออกมาใหม่ๆ ย่อมต้องคาวเป็นธรรมดา
เฉินหยางยิ้มอธิบาย "กัวซานหลางนมวัวที่เพิ่งรีดใหม่ๆ ไม่อาจดื่มได้ทันที ต้องนำไปต้มเสียก่อน เมื่อต้มแล้วนำมาดื่มก็จะไม่รู้สึกคาวแล้วล่ะ"
กัวซานหลางเบิกตากว้าง "อย่างนั้นหรอกรึ?"
"แน่นอนสิ"
"โธ่เอ๊ย ยุ่งยากชะมัดยาด พวกผู้ชายหยาบกระด้างอย่างพวกข้าทำเรื่องพรรค์นี้ไม่เป็นหรอก"
พูดพลาง กัวซานหลางก็ยัดถังไม้ใส่มือเฉินหยางเสียดื้อๆ "น้องเฉิน ยกให้เจ้าทั้งหมดเลยก็แล้วกัน"
เฉินหยางยิ้มรับพร้อมกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหิ้วถังไม้เดินจากไป
ตกกลางคืน เฉินหยางไม่ได้กลับที่พัก ทว่ากลับง่วนอยู่กับงานในห้องครัวหลังร้าน
ประจวบเหมาะกับที่มีนมวัวสดใหม่อยู่ในมือ เฉินหยางจึงอยากลองทำเค้กทองคำดูสักตั้ง
อันที่จริงการทำเค้กค่อนข้างง่ายดาย ต่อให้เป็นในยุคต้นราชวงศ์หมิง วัตถุดิบก็หาได้ง่ายยิ่งนัก
ไข่ไก่ นมวัว น้ำตาลอ้อย แป้งสาลี และน้ำมันพืช เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
แน่นอนว่าวัตถุดิบสำคัญยิ่งกว่าก็คือเนย ทว่าสิ่งนั้นก็สามารถสกัดนำมาจากนมวัวได้เช่นกัน
บัดนี้เฉินหยางได้เชี่ยวชาญวิธีการแปรรูปวัตถุดิบเหล่านี้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว
อ้ายคุนและอ้ายเยว่หลานแม้จะยุ่งวุ่นวายมาทั้งวัน ทว่าพวกเขาอายุน้อย พละกำลังยังเหลือเฟือ จึงไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยอันใด
เมื่อพวกเขาสังเกตเห็นว่าเฉินหยางยังไม่กลับ จึงมายืนมุงดูอยู่ด้านข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
อ้ายเยว่หลานเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ "ท่านพี่ ท่านกำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ?"
เฉินหยางแย้มยิ้มบางๆ "ของกินชนิดใหม่น่ะ"
อ้ายเยว่หลานและอ้ายคุนมองหน้ากัน ของกินชนิดใหม่? จะใหม่สักแค่ไหนกันเชียว? หรือว่าจะเป็นของกินที่พวกเขาไม่เคยพานพบมาก่อนอีกแล้ว?
ระหว่างที่พูดคุย ท่วงท่าการเคลื่อนไหวของเฉินหยางก็มิได้หยุดชะงักเลยแม้แต่น้อย
ขั้นตอนการทำเค้กทองคำนั้นค่อนข้างซับซ้อน ทว่าเมื่ออยู่ในมือของเฉินหยางกลับดูเป็นระเบียบเรียบร้อยและลื่นไหล เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการทำงานของเฉินหยาง อ้ายคุนและอ้ายเยว่หลานจึงพากันเดินออกจากห้องครัวไป
ครู่ต่อมา เฉินหยางก็เดินออกมา
"อีกครึ่งชั่วยาม ก็เอาออกจากเตาได้แล้วล่ะ"